MIJN VERHAAL : Zwangerschap Danique

Hoe het begon,
Ik was een jonge meid van 17 jaar, woonachtig in Utrecht. Klaar met het VMBO, net begonnen met het MBO. In de zomervakantie heb ik Quintin leren kennen. Hij was toen de tijd 19 jaar en woonde (en woont nog steeds) in Limburg. Voor de vraag die bij velen zullen opkomen: hoe heb je hem leren kennen? Via een datingsite.  Quintin en ik wisten allebei dat ik geen anticonceptie gebruikte. Kan immers niet tegen de lichtste pil. En op dat moment waren wij te naief om te bedenken dat zwanger worden zo snel zou gaan.  Wij kende elkaar amper 2 maanden.
Het begon toen ik wat akelige steken kreeg in mijn buik, wat op dat moment wel normaal was want dat had ik altijd net voor mijn menstruatie. Daarna begon ik misselijk te worden en begonnen mijn borsten pijn te doen. Toen begon ik het al aardig te knijpen. Zou het? Zou ik zwanger kunnen zijn? Toen Quintin mij aanraadde om een zwangerschapstest te doen begon het wel heel serieus te worden. Echter.. Zei de test dat ik niet zwanger was.  Het was duidelijk genoeg.  Het was wel een aantal dagen voor mijn verwachte menstruatie, dus het zal wel bij het menstrueren te maken hebben.  De dagen vlogen voorbij en de symptomen werden steeds erger. Totdat ik op mijn verwachte menstruatie niet ongesteld werd. Ik kon niet meer normaal douchen,  want mijn borsten begonnen al pijn te doen bij de aanrakingen van het water.
Nogmaals een test gedaan. Dit keer verscheen er ruim binnen de afleestijd 2 dikke strepen.
Ik was zwanger!

En dan ben je zwanger op 17 jarige leeftijd!,
Het gevoel nadat ik de test had gedaan weet ik nog heel erg goed. Ik stond te shaken, en was ergens wel blij. Er groeide een nieuw leven in mij.   Maar aan de andere kant bedacht ik mij gelijk: wat zal de buitenwereld wel niet denken? 17 jaar en zwanger. Een vriend hebben waar je nog niet eens 2 maanden een relatie mee hebt. De vooroordelen die men heeft. Ga ik het wel redden? Zal mijn vriend wel bij mij blijven? Hoe zal het lopen aangezien hij 200 km verderop woont, het is niet echt naast de deur. Hoe vertellen we het onze ouders? Hoe zal het verder gaan met school? Wat moet ik mij voorstellen van een bevalling? Doet het echt zoveel pijn als vrouwen beweren? Hoe groot is de kans op een miskraam, was hier altijd bang voor. Hoe zullen de bewegingen voelen?

Kijk, daar staat een oma fiets. Die zal je binnenkort wel nodig hebben!,
De eerste paar dagen hebben wij het voor ons zelf gehouden dat ik zwanger was. Gewoon om zelf te wennen aan het idee dat wij papa en mama zouden worden; het is niet niets!.   En ik wou eigenlijk dat Quintin erbij zou zijn als ik het mijn ouders zou vertellen. Hij kwam alleen in de weekenden, alleen dan hadden wij de kans om het te vertellen. Door de weeks praatte wij er veel over, dat was in de tijd dat MSN en Hyves nog erg populair was.   We hadden een datum afgesproken dat we het zouden vertellen (op de verjaardag van mijn broer, 20 november), dan zou ik 11 a 12 weken zwanger zijn.  Eerlijk gezegd vond ik dat veel te lang duren. Ik keek op tegen deze datum.
Quintin liep eens met mijn moeder op het winkelcentrum langs een fietsenwinkel. En er stond een oma-fiets buiten. Hij gaf haar de hint door te zeggen dat ze die binnenkort wel nodig zou hebben. Het kwartje viel niet.  20 november kwam steeds dichterbij. Had geen zin om het te vertellen. Op een dag kon ik het niet meer stil houden.  Zonder de moed te verliezen heb ik het mijn ouders gewoon verteld. Zonder Quintin. De blik in hun ogen. Ze vroegen mij wat ik wou. Het kindje geboren laten worden, of weg laten halen. Mijn keuze was eigenlijk gelijk na de positieve test gemaakt. Dit kindje komt ter wereld. Wat men ook zegt en/of denkt.  Wij hebben zelf onbewust ervoor gekozen om zwanger te worden, wij zijn daar zelf verantwoordelijk voor. Dus moeten we ook de verantwoording nemen om het kindje te laten komen. En niet meteen “ de makkelijke “ weg bewandelen, al moet ik wel toegeven dat het kindje weg laten halen ook niet een makkelijke keuze is.

Kan onze relatie deze nieuwe spanningen aan?
Quintin en ik hebben nooit de kans gehad elkaar te leren kennen, het is makkelijker elkaar te leren kennen zonder kinderen. Dan is het makkelijker om de keuze te maken of het klikt. Makkelijker om te zeggen dat het gewoon niet gaat qua de afstand. Op het moment dat er kind(eren) in het spel zijn dan denk je toch 2x na voordat je een bepaalde keuze maakt.
Gemakkelijk was het  niet.  Quintin kon maar 2x, heel de zwangerschap, mee naar een echo. Had liever alle afspraken willen delen met hem.  Elke echo is uniek. Je ziet iets wat begint als een ei- en spermacel elke keer veranderen in een baby.  Je ziet het bewegen op de echo’s. Als ik mij zorgen maakte over de zwangerschap kon hij niet binnen 5 minuten bij mij zijn.  Ondanks alles vond ik wel dat onze relatie goed genoeg was, onder alle omstandigheden. Tuurlijk waren er ruzies. Maar we hebben nooit de keuze gemaakt om een streep te zetten achter de relatie.

 

Zoveel pijn, komt dit ooit nog goed?
Vanaf week 12 begon ik pijn te krijgen. Dacht eerst dat het kwam door de groeiende baarmoeder. Het werd van kwaad tot erger. Het voelde niet gezond meer. Tot en met week 20 ging het nog wel. Daarna werd het steeds erger, intenser en vermoeiender. Was blij dat ik heel de dag kon zitten, niet weg hoefde en geen actie te ondernemen die inspanning veroorzaakte.
Ik heb mijn klachten besproken met de Gynaecoloog, zij vertelde mij dat de kans heel groot was dat het bekkeninstabiliteit was. En dat het niet zomaar weg gaat. Dat je wel fysiotherapie kan krijgen ervoor maar dat het de pijn niet wegneemt maar wel wat verminderd. Tot en met week 35 heb ik fysiotherapie gehad. Tevergeefs, de pijn werd wel minder, maar thuis kwam de pijn weer terug.  De laatste afspraken bij de gynaecoloog moest ik in een rolstoel. Kon de afstand van de ingang van het ziekenhuis tot de afdeling gynaecologie niet meer lopen.   Vanaf week 35 ook besproken over dat ze mij misschien wouden inleiden, iedere week herhaald. Met 37 weken kwamen er verlossende woorden: JA, JE MAG WORDEN INGELEID. Mits ik wat ontsluiting had en als ze plek hadden.
Het was alsof er 2 engeltjes op mijn schouders zaten want tijdens de inwendige controle bleek ik al wat ontsluiting te hebben.  En daarnaast was er toevallig plek om diezelfde week nog ingeleid te worden (met 38 weken).

 

Hoe zit het dan met leerplicht?
School was stom genoeg het enige probleem waar ik mij minder druk om maakte. “ het zal allemaal wel goedkomen “ dacht ik. Zoals ik eerder al schreef waren we te naïef om te bedenken dat het allemaal niet zomaar goed zou komen.
17 jaar is een vervelende leeftijd om te stoppen met school, omdat je dan nog leerplichtig bent. Het heeft veel moeite gekost om leerplicht te overtuigen dat ik het niet meer aan kon. Dagelijks naar school gaan, terwijl ik door de grond zakte van de bekkeninstabiliteit. Met school had ik afgesproken dat ik minimaal 1x per week zou langskomen om mijn huiswerk in te leveren. En om nieuw huiswerk mee te krijgen. Vond ik wel relaxt heerlijk thuis in mijn eentje werken, zonder dat er veel te drukke medestudenten lopen te schreeuwen terwijl ik barstende hoofdpijn had.  Dit is een kleine maand goed gegaan, niet dat leerplicht moeilijk deed, zij waren in de waan dat ik dagelijks naar school ging.
Het was meer dat ik het lichamelijk niet meer aankon om 1x per week naar school te gaan. Het was een kunst op zich om daar heen te gaan. Ik had geen enkele inkomstenbron, om bijvoorbeeld mijn OV-chipkaart op te laden. Was te jong om in aanmerking te komen voor studiefinanciering, en daardoor liep ik ook de OV-chipkaart mis die je van DUO krijgt. Moest steeds met de fiets naar school. Op moeilijke dagen was dat 45 minuten fietsen. Om vervolgens nog geen half uur aanwezig te zijn op school en daarna weer naar huis te gaan (nog eens 45 minuten fietsen).
Inmiddels hadden wij een medische verklaring gekregen van de huisarts en gynaecoloog dat ik het gewoon niet aankon op dat moment. School deed hier helemaal niet moeilijk om.  Leerplicht vond het niet genoeg. Nogmaals een afspraak gemaakt met school en zij kwamen met het idee om mij tot mijn 18e ingeschreven te laten staan, en mij gewoon als afwezig neer te zetten.
Heb immers nooit meer iets vernomen van leerplicht hier over.

Ploep, huh? Wat is dat?
Inmiddels kon ik heerlijk genieten zonder mijn bekken zwaar te belasten. Kon de rust nemen wanneer ik dat nodig had.
Ik was 16 weken zwanger, herinner mij het nog als de dag van gister, na een drukke dag voor mijn gevoel zat ik heerlijk onder de douche. 10 minuten staan kon ik niet meer. Zat een beetje naar mijn buikje te kijken, die groeide immers erg langzaam. Ineens uit het niets voelde ik alsof er een luchtbelletje in mijn buik zat die openklapte. Dat gevoel was zo vreemd, herkende het niet. Als je het moest verwoorden zou het klinken als “ ploep “. Vroeg mij gelijk af wat dat was, ging er vanuit dat het wat lucht was wat in mijn darmen zat. Verder niet meer bij nagedacht. Totdat het een paar dagen erna weer gebeurde. En het steeds weer terug kwam, maar steeds intenser werd. Het was mijn kindje, die liet merken dat zij er ook nog was.
De bewegingen begonnen zo onschuldig maar eindigde met erg pijnlijke ribben. Vaak lag ik op de bank, en zette ik iets met wat gewicht op mijn buik ( een asbak o.i.d.), en dat zag je mee bewegen.

Wil je meer weten over de zwangerschap van Danique? Houd mijn site in de gaten. Binnenkort een artikel over de dagen voor en na mijn bevalling.

Waar maakte jij je het meest druk om tijdens je zwangerschap? Herkende jij de bewegingen van je kleintje gelijk?

Liefs,
Jonge Mama

NB: Jullie zullen mijn schoonouders weinig terug vinden op mijn website, zij houden er niet zo van als hun naam en/of foto op internet verschijnt, die keuze respecteer ik.

Op de hoogte blijven van nieuwe updates, nieuwe artikels, reviews, ervaringen en meer?
Like: Jonge mama’s blog op Facebook.
Volg: Jonge mama’s blog op Instagram.
Volg: Jonge mama’s blog op Twitter. 

2 gedachtes over “MIJN VERHAAL : Zwangerschap Danique

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s