MIJN VERHAAL: Eerste keer bevallen.



Graag zou ik jullie een kijkje willen geven hoe mijn bevalling precies ging.

“je word deze week nog ingeleid”
Tijdens mijn laatste afspraak bij de gynaecoloog, werd er gekeken of de mogelijkheid er was om mij in te leiden. Vanwege de bekkeninstabiliteit. Er werd mij heel erg duidelijk gemaakt dat het kindje laten komen niet meteen het einde hoeft te betekenen van de pijn. Ik begreep dit, maar als je het niet probeert weet je het ook niet.
De gynaecoloog controleerde eerst het kindje, of ze goed ingedaald was ect.

Dit was zo.
Daarna begon het spannende onderzoek. Ik had nog nooit een inwendig onderzoek gehad. Wist totaal het verschil niet tussen strippen en toucheren. Ondanks dat liet ik het gewoon allemaal op mij afkomen. De gynaecoloog vertelde me dat hij voelde dat de baarmoedermond al wat aan het verweken was. En dat ik 1 cm ontsluiting had.  Achteraf stelde het onderzoek niet zo veel voor. Alhoewel ik het wel vreemd vond dat het een mannelijke gynaecoloog was,  de vrouwelijke die ik normaal had was ziek.  Gezien mijn verleden, heb ik gelijk toen ik zwanger was verteld dat ik alleen een vrouwelijke gynaecoloog wil. En om dan ineens je broek ect uit te trekken voor een man.. Ik weet niet… Door alle spanningen dacht ik er niet te veel over na.. Maar nu ik weer zo terug denk aan de weg van mijn bevalling.. Is het toch raar.

Toen alle onderzoeken klaar waren en wij naar de balie liepen om een vervolgafspraak (mocht er geen plek zijn voor een inleiding)/inleiding in te plannen. Werd het meteen heel serieus. Ik hoorde de assistente zeggen dat er diezelfde week (lees 3 dagen later) plek was. Niet voor een vervolgafspraak, maar om mijn kindje geboren te laten worden.  De gynaecoloog lachte wat naar mij, omdat hij wist dat hij mij blij zou maken. En vertelde mij: Je word deze week nog ingeleid”.
Ineens heb je diarree.
Daarna is het werkelijke aftellen begonnen. Nog heel even kon ik genieten van het getrappel in mijn buik. Nog heel even kon ik pronken met mijn buik. En nog heel even kon ik zwanger zijn.
Buiten was het bloedheet. Maakte mij al druk qua warmte op de dag dat ik moest bevallen, het zou dan extra zwaar lijken.
De dagen gingen erg langzaam voorbij. Echt, er kwam geen vooruitgang in. Het leek nog weken te duren voor de 3 dagen voorbij waren. In die 3 dagen heb ik alles “ voor de laatste keer “ gedaan. De laatste keer douchen met het kindje nog in mijn buik. De laatste keer boodschappen doen met het kindje in mijn buik. De laatste keer eten met het kindje in mijn buik. De laatste keren naar de wc gaan met het kindje in mijn buik. Eerlijk gezegd vond ik het heel jammer dat het zwanger zijn afgelopen zou zijn na de bevalling.
En ineens was het ’s avonds laat… 25 mei 2011.. De volgende dag was het zover. Onze kleine meid zou geboren worden. We zijn naar bed gegaan, moesten vroeg op. Had om half 7 een afspraak in het ziekenhuis.  Ben om half 6 opgestaan. Want ik moest en zou willens en wetens met make up  op  bevallen. Kon het niet aan om mijzelf zonder make up terug te zien op de foto’s en video. Tot zover kon ik nog nadenken met alle zenuwen.
Om kwart over 6 waren we bij het ziekenhuis. En door alle spanningen kreeg ik diarree, zo vanzelfsprekend. Heb te lang op de wc gezeten omdat het maar bleef komen.  Daarna hield het gelukkig op.
We moesten ons (Quintin, mijn moeder en ik) melden bij de balie. Werden naar een kamertje gebracht. Waar we moesten wachten dat mijn vliezen gebroken werden. En dat voelde zo lekker, zo lekker warm haha.

“sorry, maar je zult een beetje hoofdpijn krijgen over een paar dagen”
Om 8 uur werden mijn vliezen gebroken, de weeën hadden 1 uur de tijd om te komen. Anders zouden ze deze ook nog gaan opwekken. Het eerste half uur merkte ik vrij weinig. Daarna begon het met lichte buikpijn. Alsof je je menstruatie verwacht. Voor mijn gevoel kwam het allemaal vrij onregelmatig. Dat maakte volgens de gynaecoloog niet uit, omdat de weeën eerst nog goed moeten doorzetten. Rond een uur of 10 was het echt allemaal begonnen. Ik was zo moe, en de weeën deden zoveel pijn. Heb zelf een hoge pijngrens maar die weeën overtreffen alles.
De gynaecoloog kwam langs op de kamer en voelde hoeveel ontsluiting ik al had, omdat ik daar naar gevraagd had. Want ik twijfelde of ik een ruggenprik wou nemen en als de ontsluiting al snel gevorderd was wou ik geen ruggenprik. Na het inwendige onderzoek was de ontsluiting maar een beetje gevorderd. Ik was van een kleine centimeter naar een kleine 2 centimeter gegaan.  Kon het niet aan om nog minstens 8 uur (1 cm per uur) te liggen met de pijn. Kon immers niet oplopen omdat ik vast zat aan allemaal draadjes. Denk dat als het wel kon het een stuk gemakkelijker was om uit te houden zonder pijnstilling.
Om 11 uur kwam de anesthesist. Of nouja. Een anesthesist in opleiding. Zij kwam mij verlossen van de pijn. Ik moest doodstil op de rand van het bed zitten. Mijn rug moest bol gemaakt worden. En eerst werd mijn rug verdoofd. Vervolgens kwam de ruggenprik zelf.
Toen de anesthesist in opleiding klaar was, zagen we haar allemaal heel vreemd kijken. Na veel getreuzel van haar riep zij toch maar de anesthesist erbij. Zij kwam mij vertellen dat de ruggenprik verkeerd gezet is, dat het maar heel zelden gebeurd, en dat ik maar een beetje hoofdpijn zou krijgen (hier kom ik later op terug in het artikel over mijn kraamweek van Danique!) maar dat de ruggenprik wel werkte.
Dit heb ik gemerkt, heb tussen de weeën door ook nog lekker kunnen slapen.

“ik moet wel om 5 uur thuis zijn voor as the world turns”
Toen ik eenmaal wakker was en ik erg duf was van de ruggenprik, maar anderzijds blij was dat ik even heb kunnen slapen. De weeën waren weinig tot niet voelbaar. Om 2 uur kwam de gynaecoloog nog een keer langs om mijn ontsluiting te bekijken.  Dit was nog niet ver gevorderd. Na 5 uur lang weeën te hebben gehad was mijn ontsluiting van een kleine centimeter naar 5 centimeter gegaan.
De gynaecoloog vertelde dat het nog minstens 7 uur in de avond kon duren voor dat ik mee kon persen.   Waarop ik vertelde dat ik eigenlijk om 5 uur thuis moest zijn omdat ik as the world turns moest kijken, denk dat vele vrouwen deze serie nog wel kennen. Zo’n opmerking hadden zij nog nooit gehoord. Omdat het waarschijnlijk niet ging lukken om voor 5uur thuis te zijn ben ik mij toch maar gaan focussen dat ik niet eerder dan 7 uur in de avond zou bevallen.

Danique is geboren op haar verjaardag!
Minuten leken uren. Niet snel na mijn laatste inwendig onderzoek om 2 uur, begon ik om kwart voor 3 een hele rare soort pijn te voelen. Mijn moeder vertelde mij ruim van te voren hoe persweeën zouden voelen. Alsof je moest poepen zei ze.
Het gevoel wat ik had leek heel erg daar op, maar dan wat pijnlijker. Ik vertelde Quintin en mijn moeder dat ik dacht persweeën te hebben, wat voor mijn gevoel zeer onwaarschijnlijk was, omdat ik nog 5 centimeter te gaan had. Het gevoel bleef maar aanhouden, Quintin en mijn moeder vertrouwde het niet. En riep een assistent erbij. Die vervolgens toch maar de gynaecoloog erbij riep.
Dit maal na het inwendig onderzoek bleek ik al 10 centimeter ontsluiting te hebben. In  45 minuten van 5 centimeter naar 10 centimeter gegaan. De gynaecoloog en de assistentes maakte de kamer gereed om mij te laten bevallen. Om 3 uur mocht ik mee persen.   Iets over kwart over 3 vond de gynaecoloog het te lang duren. En pakte al de schaar om in te knippen, waar ik overigens heel erg bang voor was. Ik wou absoluut niet ingeknipt worden.
Net op dat moment had ik een perswee en kwam er wat vordering in. Het hoofdje was er bijna uit. Snel daarna kreeg ik nog een perswee en de verpleegkundige vertelde me dat ik niet meer mocht persen.
En daar kwam Danique. Precies geboren op haar verjaardag. Een hele mooie meid, rozig.
3282 gram. 48 centimeter klein. Om 15:26 uur.  Danique mocht even lekker bij mij liggen,  heerlijk knuffelen. Eindelijk na 9 maanden heerlijk mijn dochtertje kunnen bewonderen.
Daarna werd ze al snel aan mijn borst gelegd omdat ik graag borstvoeding wou geven. Helaas lukte dit niet, vond dit erg teleurstellend.
Danique werd daarna onderzocht. Om te kijken of zij helemaal gezond was. Gelukkig was zij helemaal gezond.
Ik mocht heerlijk gaan douchen. Moest een keer plassen voordat ik naar huis mocht. Kon al vrij snel plassen.
Om half 7 ’s avonds waren wij thuis. Toen begon het avontuur dat ouderschap heet!

 

Wil je weten hoe mijn kraamweek was en wat de verkeerd gezette ruggenprik met mij deed? Houd mijn site in de gaten. Over 2 weken komt mijn artikel online over mijn kraamweek!

Hoe was jullie bevalling? Was het pijnlijker dan jullie voor ogen hadden? Viel het reuze mee? Hoelang heeft jullie bevalling al met al geduurd? Ben daar heel benieuwd naar.

LETOP: Volgende week een speciaal artikel over gepest worden! + een spraakmakende brief aan  de personen die mij gepest hebben.

Op de hoogte blijven van nieuwe updates, nieuwe artikels, reviews, ervaringen en meer?
Like: Jonge mama’s blog op Facebook.
Volg: Jonge mama’s blog op Instagram.
Volg: Jonge mama’s blog op Twitter. 

8 gedachtes over “MIJN VERHAAL: Eerste keer bevallen.

  1. mamavanlevi zegt:

    Hoi hoi.

    Nou mijn bevalling was een hel, een week op en af naar het ziekenhuis ivm dat ik Levi niet voelde. Elke dag op controlle elke dag die vervelende ctg hihi. Tot op een vrijdag 2 augustus 2013 had ik toch wel wat active weeen. Mevrouw u moet helaas blijven we vertrouwen het toch niet. Boven gemeld bij de verlosafdeling/kraam. Meteen infuus laten prikken voor het geval dat! kreeg 2 tabletjes om de zoveel uur vaginaal ingebracht om mijn baarmoedermond te verweken. En om de zoveel uur(dacht 3) aan de ctg en toucheren bah bah bah wat een naar rot gevoel was dat zeg! Vrijdag gebeurde niks. Zaterdag eventjes naar buiten geweest ging het toch wat rommelen maar nog steeds 2/3 cm ontsluiting. Dus nog steeds om de 4 uur aan de ctg en de vaginale tabletjes en toucheren. Was het toch wel beu geworden. S’avonds nog samen gedouched met Danny op de kamer ,toen brak ik kon alleen maar huilen. S’ochtends om half 7 kwam de zuster weer toucheren en me aan de ctg aansluiten had toen 4cm ontsluiting. 7 uur werden mn vliezen gebroken. En de weeenopwekkers werden aangesloten en het begon meteen. Continue non stop rug/buik/been weeen had van te voren te veel gedronken dus moest heel nodig plassen maar door de weeen kon ik niet plassen had de zuster een catheter in gebracht dus gelukkig was mijn blaas leeg (dachten ze) maar die zat nog vol. Maar kon geen kant op lag vast aan de monitor en Levi had een dingetje op zn hoofdje om hem in de gaten te houden. Ik van het bed af want ik stond echt op knappen(te veel jus de orange gedronken hihi). De zuster gaf een po aan nou dat lukte voor geen ene meter. Mocht ik gewoon zomaar op de grond plassen, als of dat normaal is. Ik was in hun ogen een lastige patient! Moest ook continue gillen van de pijn want ik kon alleen morphine krijgen van de dokter. Ik kreeg pers weeen maar volgends de dokters waren dat geen persweeen en kwamen pas na 5 minuten terug. Ik lag te creperen van de pijn. Ik hield het niet meer En moest maar eens normaal doen zei ze. Maar inderdaad ik had pers weeen, ik mocht persen alleen helaas kreeg ik Levi er niet uit geperst kreeg ik een knipje 1e knip lukte niet ivm een botte schaar. Kreeg ze de 2e schaar lukte nog niet weer een botte schaar toen bleef ze knippen tot ze er door heen was. Kreeg wel een verdoving van dr. Met moeite kreeg ik Levi er nog niet uit kreeg ik hulp van de vacuumpomp. Die verkeert geplaatst werd had over mn schaamlip heen. Na 3x perse werd Levi geboren om 12:37 ,Levi had zn navelstreng 2x om zn nekje heen vandaar dat ik hem er niet uit kon persen. Helaas met een moeilijke start met een score van 2 hij lag er leveloos bij na 5 minuten 8 en toen geluklig scoorde hij 10. Omdat ze met Levi bezig waren en ze mn placenta er niet uit getrokken kreeg lag ik 15 minuten met mn benen wijd. Na 15 min kwam mn placenta los en maakte ze me dicht en schoon. Ik mocht douchen me eigen schoonmaken en mezelf opfrissen. Om de 2 minuten kwam de assistente de douche binnen om me te controleren. Wat ik bloed irritand vond ze hielp me wel met aankleden de lieve schat! Kreeg tijdens het hielprikje van Levi te horen van de verloskundige dat ik me associaal en brutaal had gedragen. Terwijl bij elke gvd ik sorry zij. Mn bevalling heeft 5 uur en 27 minuten geduurd. Sorry sorry sorry voor het lange verhaal 😦 😦 😦

    Liefs Samantha!

    Like

    • Angelique Drossaerts zegt:

      Ow jeetje, wat een heftige bevalling. Toucheren is echt een vervelend gevoel hé. Maar ze zeggen ook dat toucheren alleen werkt als de bevalling niet lang op zich laat wachten, dat de bevalling een paar dagen later toch zelf zou beginnen. Kan mij heel goed voorstellen dat je het op een gegeven moment gewoon zat was. Er wordt steeds gefriemeld aan je. Been, buik en rug weeën hebben is gewoon een drama! (Had dit ook bij de bevalling van Aaron).
      Bah, wat moet de geboorte van Levi verschrikkelijk geweest zijn.. Navelstreng 2x om zijn nekje, levenloos….. Nachtmerrie van iedere mama! Kippenvel loopt over mijn armen heen. Gelukkig is zijn score weer goed geworden, heeft hij daar niets aan overgehouden?
      Nou weetje, vrouwen die bevallen of net bevallen zijn, kunnen brutaal zijn! Dat zouden ze ook moeten weten. Jouw bevalling duurde niet zo lang, maar wel een hel van 5 uur en 27 minuten. Ben je niet een soort van “bang” geworden om opnieuw te moeten bevallen (misschien in de toekomst?).
      De bevalling van Aaron was ook een ware hel, die bevalling heeft mij echt getraumatiseerd 😦 xxxxx

      Liked by 1 persoon

      • mamavanlevi zegt:

        Nee gelukkig niet Levi is zo gezond als een draak oh bedoel vis haha. Ja klopt ben als de dood voor een nieuwe zwangerschap en nieuwe bevalling. Vind het ook heel moeilijk om er aan terug te denken. Ondanks ik wel gister avond bijna een boek er over heb geschreven. Heb ook altijd gezegt na mijn nare bevalling levi blijft in zn eentje. Wilde zelf altijd graag 2 of 3 kindjes. Maar na mijn bevalling is mijn wens in duigen gevallen 😯😦 xxxx

        Like

      • Angelique Drossaerts zegt:

        Het is een hele geruststelling dat Levi zo gezond is als hij maar kan zijn. Maar dat neemt niet weg dat jouw kinderwens in duigen gevallen is. Iedereen kan wel zeggen dat de ene zwangerschap/bevalling anders is dan de volgende, maar dan nog speelt angst een hele grote rol. Ik gun het je van harte, dat je ooit in de toekomst alsnog de stap durft te zetten om je kinderwens waar te laten komen en dat je dit keer een mooie/prachtige bevalling zult hebben die je in positieve zin nooit meer zal vergeten! . Je hebt al genoeg meegemaakt, naast dat Levi jouw grote geluk is, heb je meer geluk verdient. Zoals ik je al eerder vertelde: je bent een prachtige jonge mama😘xxx

        Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s