MIJN VERHAAL: Zwangerschap Aaron

De hoop opgegeven.
Dat er een tweede kindje zou komen, was al langer bekend. Maakte immers geen geheim van deze wens. Alleen wist niemand wanneer deze wens in vervulling zou gaan… Zelfs wij niet.
De hoop al opgegeven dat het de komende tijd niet gebeuren zou, dan toch ineens een positieve zwangerschapstest.    Met knikkende knieën bekeek ik de test.  De test was licht positief, zat ook 4 dagen voor mijn menstruatie. Om de dag testte ik opnieuw en zag het mooi oplopen.  Alweer wist ik niet of ik blij of juist niet moest zijn. Want ik had de hoop al opgegeven dat ik binnen een niet te lange tijd opnieuw moeder zou worden. Was erg bang dat het zaadje wat mijn eitje bevrucht had misvormd zou zijn. En het zou eindigen in een miskraam.  Als je al lang wacht, totdat je wens eindelijk in vervulling gaat ga je verschillende dingen bedenken die niet waar hoeven te zijn. Met Quintin had ik afgesproken de komende tijd stil te houden dat ik zwanger was.  Afwachtend op de aller eerste echo.


Aller eerste echo.
Omdat ik de eerste weken heel erg nerveus was, en ik absoluut niet kon wachten totdat de zwangerschap 10 weken ver gevorderd was, heb ik een afspraak gemaakt bij mijn huisarts hij heeft overigens een echo apparaat. 27-03-2014 had ik mijn eerste echo, was toen nog maar 6 +2 weken ver. De huisarts attendeerde mij erop dat het zou kunnen dat het hartje nog niet zou kloppen. Ondanks dat de huisarts dat vertelde zagen wij een heel mooi knipperlichtje op de echo: Het hartje klopt! Wauw, daar viel een last van mijn schouders. De huisarts zou een verwijsbrief naar de gynaecoloog sturen. Heel vreemd, maar had een gevoel dat het niets zou worden. Dus heb ik mijzelf maar aangemeld bij een verloskundige. Had 1 april 2014 gebeld, kon gelijk ’s middags terecht voor een echo.  Een verloskundige is echt zo anders dan een gynaecoloog. Lastig om uit te leggen waarom. Maar bij een gynaecoloog krijg ik het idee dat je meer een “ nummer “ bent dan een zwangere vrouw. Verloskundige is toch meer persoonlijker.
Waar het een paar dagen daarvoor nog “ niets” was, zag je nu al armpjes en beentjes die zich aan het vormen waren.

 

Danique, je word een hele grote zus,
Natuurlijk hadden wij ook helemaal niets tegen Danique verteld, in afwachting van de eerste echo.  Heb het er met Quintin over gehad, met de vraag of Danique het wel zou begrijpen wat er te wachten stond. Hij vertelde mij dat ze het nog niet helemaal zou begrijpen, maar Danique is erg slim voor haar leeftijd.
Haar lach, gezichtsuitdrukking en lach waren goud waard toen ik vertelde dat zij een hele grote zus werd over heel veel maandjes. Ik vroeg haar of ze een broertje of zusje wou. Danique wou heel graag een zusje, absoluut geen broertje… Want daar kon ze niet leuk mee spelen vond ze.  Vertelde haar dat ze met een broertje ook leuk kon spelen, maar nee, ze wou echt een zusje. Wij hadden Danique overigens aangeleerd om te vertellen “ ik krijg een broertje of zusje”.  Op een dag zat ik te Facetimen (soort Skype, maar dan voor Apple producten) met mijn moeder. Van te voren met Danique afgesproken dat ze zou vertellen dat ze een broertje of zusje zou krijgen. En ja hoor, Danique vertelde het, met trots. Er was geen weg meer terug, mijn ouders wisten het! Ze zeiden het leuk te vinden voor ons, omdat ik niet meer bij mijn ouders woonde.

Onee, niet alweer.
Ondanks dat de eerste 12 weken moeizaam voorbij gingen, en ik mezelf meer druk maakte dan ervan genoot. Had ik geen last van mijn bekken. Heb geen idee of het herkenbaar is, maar elke week die ik weer verder was, zocht ik op google “kans miskraam 12 weken, 13 weken, 14 weken ect”  Google was mijn grote vijand. Was zo geobsedeerd dat het fout zou gaan.  Achteraf bedenk ik mezelf dat ik gewoon heel erg ermee bezig was. Had eigenlijk de eerste 3 maanden meer moeten genieten, dan mezelf druk maken om iets wat eigenlijk niet aan de orde is.  Op een of andere dag begon ik last te krijgen van mijn bekken, het was niet heel erg pijnlijk, maar wel aanwezig. Met de week werd het pijnlijker. “ onee, niet alweer” dacht ik. Op een gegeven moment werd het zo pijnlijk dat ik heel de dag door met een sjaal rondliep die ik stevig had vastgebonden rond mijn bekken, dit gaf verlichting. Zodra ik de sjaal losmaakte kwam de pijn net zo pijnlijk terug.  Vanaf week 20 heb ik kenbaar gemaakt bij de verloskundige dat ik heel erg veel last had van mijn bekken, de weken ervoor was het nog wel uit te houden. Had een boek  meegekregen over bekkenpijn, sindsdien ben ik overal op gaan letten: goed zitten, goed staan, goed bukken….. Zonder resultaat. Bij iedere afspraak kwamen mijn bekken ter spraken.. Op mijn patiëntenkaart staat bij iedere afspraak “ erg last van bekken”.   De pijn was velen malen erger dan tijdens de zwangerschap van Danique…  Nu was het velen malen pijnlijker.

Een broertje of zusje voor Danique?
Met precies 20 weken kreeg ik de 20 weken echo, duurde 45 minuten. Dit moest in het ziekenhuis gebeuren, omdat er in mijn familie afwijkingen (openruggetje, hartafwijkingen) voorkomen. Om deze reden werd ik extra gecontroleerd.  Inmiddels was Danique vastbesloten dat zij een broertje wou. Ze vond dat toch leuker dan een zusje. Terwijl dat in het begin andersom was.
Er werd gekeken naar het kindje of dat het afwijkingen had, de echoscopist dacht te zien dat er iets met het maagje was. Moest 5 dagen na de echo opnieuw terug komen, om te kijken of het maagje de tweede keer niets afwijkends liet zien (deze echo duurde opnieuw 45 min).   Er werd gevraagd of wij het geslacht al wisten en of wij dat wouden weten. Wij hadden nog niet gehoord wat het geslacht zou zijn, maar hadden wel een vermoeden dat het een jongetje zou zijn (dit omdat ik normaal gesproken walg van pindakaas en toen ik zwanger was was ik daar verslaafd aan).
Op het eind van beide echo’s werd het bevestigd… WIJ VERWACHTEN EEN ZOONTJE!  Mijn pindakaasgevoel heeft mij dus niet in de steek gelaten haha.
Tijdens de zwangerschap van Danique werd mij meermalen gevraagd of wij het geslacht wisten.  Heb heel vaak moeten uitleggen en mezelf verantwoorden waarom wij het wel wisten, maar het niet wilde vertellen. Vaak gezeik gehad van mensen omdat zij wilde weten wat wij zouden krijgen, en boos werden omdat wij het niet vertelde.
Wilde dat niet nog eens meemaken. Wij maakte iedereen wijs dat wij niet wouden weten wat het zou worden, omdat het anders geen verassing meer is. Vele mensen die dat konden begrijpen.. Maar daarnaast zaten er ook wel rotte appels tussen..

Ik ben het zat!
Hoe dichter ik bij de uitgerekende datum kwam, hoe meer ik het idee had van “ pff, moet nog zolang rond waggelen met deze pijn”. Heb met de verloskundige overlegd over een inleiding, dit wouden zij eerst niet doen, ze hebben het liefst dat de bevalling zichzelf aankondigt. En daar is natuurlijk iets van te zeggen. Na vele malen klagen hebben ze besloten mij naar de gynaecoloog te laten gaan. En daar te bespreken van hoe of wat. Moest eerst op gesprek om aan te geven waarom ik ingeleid wou worden, dit was op een vrijdag. En om te kijken of ik inleidbaar ben. Ze hebben mij gestript (vlies van de baarmoedermond loshalen) in de hoop dat de weeën vanzelf zouden beginnen. Helaas gebeurde dit niet. Vervolgens had ik woensdag 29 oktober opnieuw een gesprek, want ze hadden overleg gehad en ik zou horen of ik zou worden ingeleid of niet. Eerst vond er nog een inwendig onderzoek (strippen) plaats. Er werd nog (de laatste) echo gemaakt om te kijken hoe ons jongetje lag. Ze vroegen mij wanneer ik het liefst zou worden ingeleid…  Ik zei dat ik het liefst zo snel mogelijk wou bevallen. Niet lang daarna kregen we het verlossende woord…  Ik zou worden ingeleid. Alleen moest er nog een afspraak gemaakt worden. Die gynaecoloog belde naar de afdeling om te vragen wanneer er plek vrij was voor mij. Vrijdag 31 oktober was er een plekje. Wij moesten ons om half 7 melden.  De gynaecoloog vertelde ons dat het voor zou kunnen komen dat de afspraak niet door kon gaan omdat het druk kon zijn. Maar wij gingen met het idee naar huis dat ik vrijdag verlost zou worden. De gynaecoloog zou mijn verloskundige op de hoogte stellen.
De laatste dagen zat ik te malen in mijn hoofd “ als ze maar niet afbellen… als ze maar niet afbellen”. Donderdag avond (30 oktober) werd Quintin iets na 10 uur ’s avonds gebeld… Ja hoor… Het ziekenhuis. Met de mededeling dat het niet door kon gaan om half 7 ’s morgens. Maar we konden ons wel om 12 uur ’s middags melden om te kijken of ze dan nog wel een plekje vrij hadden..

En ja hoor. Ze hadden een plekje vrij…
Toen begon de nachtmerrie………………..  Binnenkort het vervolg!

 

 

 

Op de hoogte blijven van nieuwe updates, nieuwe artikels, reviews, ervaringen en meer?
Like: Jonge mama’s blog op Facebook.
Volg: Jonge mama’s blog op Instagram.
Volg: Jonge mama’s blog op Twitter. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s