Terugblik eerste trimester.

*Geschreven met 15 weken zwangerschap

 

Wauw, eindelijk… De eerste 3 zenuwslopende maanden zijn voorbij. En wat heb ik mezelf ellendig gevoeld. En wat ben ik blij dat de hoofdpijn nu eindelijk een stuk minder is, de eerste 3 maanden was hoofdpijn een verschrikkelijk symptoom. Al met al ben ik zelden misselijk geweest, dat was wel fijn.  Wel had ik heel veel honger ineens, meer dan normaal, zowel zoetig als hartig.

Tijdens de zwangerschap van Danique at ik meteen zoetig en bij Aaron meteen hartig. Dus hieruit kan ik niet opmaken wat het geslacht zou kunnen worden.

Ondanks de vele stress die ik al heb gehad vroeg in de zwangerschap ben ik mezelf bewust dat ik moest genieten, ook al waren bepaalde momenten onzeker. Ben nu wel blij dat ik ondanks de situatie wel voldoende genoten heb.   Heb mezelf enorm zitten stressen toen er symptomen waren die duidde op een BBZ, alles klopte toen gewoon.  Niets te zien in de baarmoeder.. Specifieke schouderpijn.. De zwangerschapstest die binnen een paar seconde knal positief werd..   En de zwangerschapssymptomen die toen minder leken te worden ineens. Ook al was ik toen maar pril zwanger, 5/6 weken, toch was het heftig om in mijn gedachte al afscheid te nemen van dit kindje.
Ik ging naar het ziekenhuis met het idee dat dit de laatste echo was die ik zou krijgen. Godzijdank zat er toen een engeltje op mijn schouders, of in mijn buik! Die dit kindje beschermd heeft. Er was een intacte zwangerschap te zien.

Nadien heb ik even kunnen genieten, er groeit iets in mijn buik.. Dat van een paar millimeter naar een groot kindje groeit.

Genieten was maar voor even, want mijn huisarts dacht even te bepalen welke keus voor mij het beste was. Het enige verschil tussen toen en nu is dat ik waarschijnlijk weet waarom de huisarts voor mij bepaalde welke keus ik moest maken. Op deze momenten heb ik mij vreselijk eenzaam gevoeld, niemand die aan de kleine dacht.. Niemand die aan mij dacht.. Iedereen die alleen aan zichzelf dacht! Terwijl diezelfde mensen niet in staat  zijn om zo’n zelfde keuze te maken.

Daarna blijkt het in de eerste instantie ook nog een tweeling te zijn geweest. Maar eentje is niet verder gegroeid dan een paar weken. Dit was moeilijk om te begrijpen. Snapte niet hoe 1 van de 2 het niet kon overleven terwijl de andere dat wel kon. Nu besef ik dat moedernatuur niet voor niets de keus heeft gemaakt om 1 van de 2 niet verder te laten ontwikkelen. Maakte moedernatuur deze keuze niet was 1 kindje helemaal niet gezond geweest, had het geen kans om te overleven..  Natuurlijk zie je door de hormonen overal het ergste van in, in ieder geval ik wel. Er spookte allemaal rare dingen door mijn hoofd. Als 1 niet gezond was, dan zal de ander vast ook niet gezond zijn. Terwijl nu de hormonen op het hoogtepunt gezeten hebben besef ik mezelf dat dat niet zo hoeft te zijn.  Misschien wou ik het gewoon niet accepteren.  Zolang je iets niet kan accepteren zal je het nooit een plekje kunnen geven; het achter je laten; verder gaan…

Het positieve van het eerste trimester is dat ik eigenlijk langer zwanger was dan gedacht. Ondanks dat mijn cyclus na de bevalling van Aaron gelijk heel regelmatig was, kon het toch gebeuren dat ik al langer zwanger was dan gedacht. Het positieve eraan is dat ik eerder uitgerekend ben en onze kleine verstopper eerder kan bewonderen.

De laatste echo in het eerste trimester was met 10 weken en 5 dagen. Omdat dit de laatste echo was voor voorlopig besloot ik ook hierna de zwangerschap bekend te maken.  Natuurlijk is de zwangerschap bekend maken het allerleukste van het eerste trimester. Wat heb ik hier naar uit gekeken. Heb zo vaak tegen mezelf moeten zeggen “ Angelique, mond houden!’, wou het eigenlijk gelijk tegen iedereen vertellen. Het is waarschijnlijk beter dat ik mijn mond gehouden heb.
Ook omdat dit de derde intacte zwangerschap is, is het zwanger zijn gauw zichtbaar. Eigenlijk heel snel na het uitblijven en positieve testen voor mijn verwachte menstruatie had ik al opgezette darmen. In de eerste weken kun je nog allerlei smoesjes verzinnen.  Maar na mate de weken vorderen komt het allemaal behoorlijk ongeloofwaardig over haha.
Ik keek echt uit naar de echo met 10+5 weken. Had van te voren al bedacht dat ik het met deze echo aan iedereen zou laten weten. Maar toch.. Het blijft bijzonder. En heel eerlijk gezegd heb ik met gekriebel in mijn buik het bekend gemaakt. Vond het zo spannend.
Was zelfs bang voor negatieve reacties, omdat ik niet lang daarvoor bevallen was van Aaron.  Ik had totaal geen behoefte aan “ je bent nog aan het ontzwangeren” praat.
Door de hormonen kan ik sowieso weinig hebben haha. In het eerste trimester was ik echt een emotioneel wrak.
Ik kreeg al tranen in mijn ogen als ik naar een vrouw zat te kijken op tv, ergens in Nairobi, die aan het bevallen was van haar zoveelste kind en die haar man niet durfde te vertellen dat ze HIV positief is.
En ik kon echt boos worden als ik filmpjes op tv en/of Facebook voorbij zag komen waar dierenmishandling voorbij kwam. Of honden en kinderen achter gelaten worden in een snikhete auto. Op dat moment vertel ik Quintin serieus 85x op een avond dat ik niet snap hoe vreselijk egoïstisch en mega dom mensen kunnen zijn om zo met levende dieren/kinderen om te gaan.

Kortom… De eerste 3 maanden gingen als een rollercoaster voorbij.

Welkom tweede trimester!

Op de hoogte blijven van nieuwe updates, nieuwe artikels, reviews, ervaringen en meer?
Like: Jonge mama’s blog op Facebook.
Volg: Jonge mama’s blog op Instagram.
Volg: Jonge mama’s blog op Twitter. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s