Week 24 – pijnlijke (wee-achtige) blaasontsteking. 

Lief klein druk kindje, vandaag zit je al 24 weken lekker warm in mijn buik! Wat heb ik deze week angst gehad dat je eerder geboren zou worden, veel eerder dan eigenlijk mag. 


Het begon zo;

Met 24 weken en 1 dag merkte ik 2 rare soort pijn op. Pijn in mijn onderrug en pijn in mijn onderbuik. Deze 2 pijnen kwamen en zakte weer af, voor mijn gevoel leek het op weeën. De buikpijn die ik had leek namelijk precies op de menstruatie achtige krampen die ik kreeg nadat ze de vliezen braken tijdens de bevalling van Aaron.

Op datzelfde moment ging aan de ene kant wel een alarmbel af. Terwijl aan de andere kant dacht ik nog altijd dat ik een buikgriep had, want ik had al zeker 3-4 weken last van mijn darmen. Ook kreeg ik veel harde buiken ineens, maar dat heeft ook meerdere oorzaken.

Zat op dat moment in de twijfelfase om de verloskundige te bellen.

Het vreemde van alles is dat ik al zeker een week het gevoel had dat ons kleintje eerder zou komen. Er kwam verandering toen ik op de wc zat, en ik ineens een eetlepel bloed verloor. Dat bloed was vermengt met slijm.
Op dat moment bedacht ik mij dat ik de verloskundige wel moest bellen, aangezien er een bloedprop zit/zat bij de placenta; terwijl de placenta ook nog eens laag lag. Het kon zijn dat de bloedprop weer was gesprongen, maar dat zou raar zijn want de vorige keer zat er geen slijm bij.
Na het telefoontje, moest overigens spoed bellen, want de praktijk heeft op de donderdag alleen maar tot 12 uur spreekuren, mocht ik wel na een uurtje al bij de praktijk komen. De verloskundige had eerst mijn urine gecontroleerd op een blaasontsteking. Die teststrip werd al eigenlijk meteen donkerpaars. Dus een blaasontsteking had ik zeker.
Daarna ging de verloskundige met de doppler naar het hartje luisteren, de kleine was een feestje aan het maken in mijn buik hihi. Vervolgens ging ze nog even snel een echo maken om te kijken naar de placenta en of de kleine goed bewoog.

Uit die echo zijn wel 2 positieve punten naar boven gekomen!

1. Het hoofdje lag al naar beneden, of dat nu nog zo is weet ik niet, heb het idee dat de kleine gedraaid is weer.

2. De placenta ligt niet meer laag!!!! Dus de kans op een natuurlijke bevalling is weer een heel stuk groter geworden.
Moest daarna even langs de assistente van de huisarts, om daar te bevestigen dat het om te testen of het inderdaad een blaasontsteking was, en dat was het.

Heb daarom een antibiotica kuur gekregen, op de tweede dag (zaterdag) merkte ik weinig verschil, er was helemaal geen verbetering. En ik maakte mij druk dat het weeën kon opwekken. De pijnen voelde wel ongeveer hetzelfde als hele lichte weeën. Heb toen besloten om de verloskundige te bellen. Omdat de verloskundige zelf in het ziekenhuis aanwezig was om een andere mama in spe te helpen haar kindje ter wereld te brengen, mocht ik ook naar het ziekenhuis komen.

En jeetje, wat voelde het ongemakkelijk om daar weer te zijn, dacht gelijk weer terug aan de vreselijke bevalling van Aaron.
De verloskundige heeft inwendig onderzoek gedaan, om te kijken naar de baarmoedermond en of dat er ontsluiting was.

Je zult wel snappen hoe blij ik was om te horen dat de baarmoedermond mooi gesloten was, en de baarmoedermond was ook niet verkort.
Tot zover zag de verloskundige geen aanwijzingen dat de kleine veel te vroeg geboren zou worden, maar om wel realistisch te blijven zei de verloskundige wel dat een vroeggeboorte altijd zo begint; kleine pijntjes, bloed met slijm ect. Wel kreeg ik het advies om bij twijfel áltijd te bellen.
Alsof er een last van mijn schouders viel, had de medicatie eindelijk wat aangeslagen zondag. De pijn werd minder, voorheen deed het continu pijn. En zondag deed het van alle keren maar 5 keer pijn. Had eindelijk wat hoop gekregen in de antibiotica..

Totdat het Maandag was en de pijn weer net zo erg terug was.

Hoe kan het de dag ervoor een heel stuk minder geweest zijn, en de dag erna weer super heftig?!
Gelukkig ging de maandag wel snel voorbij, en was het snel dinsdag.

De dag dat ik de laatste antibiotica innam. En de dag dat mijn urine weer gecontroleerd zou worden..

Waar de teststrip afgelopen donderdag helemaal paars aanliep, bleef de test dinsdag mooi wit.

De ontsteking is mijn blaas uit!!!!
Alleen waar de pijn vandaan komt…. Geen idee.. Misschien blijft de antibiotica nog even in het bloed zitten en gaan de klachten mettertijd weg.

Misschien heb ik door de antibiotica weer andere klachten erbij gekregen.

Misschien is het een teken dat het actief bezig zijn te zwaar is voor mijn lichaam (maarja, met 2 kinderen kun je het niet rustiger aan doen!)

Of misschien is het inderdaad een voorbode dat de bevalling eerder op gang zou komen, maar hopelijk blijft ons kleintje nog minstens 10 weken zitten. Want het is beter om te bevallen met 34 weken dan bevallen met 24 weken.
Voor alsnog is ons kleintje heerlijk aan het bewegen.

Misschien is het wel leuk om dit even te melden:

Gisteren voor het slapen gaan, was ons kleine verstopper (die immers geen kleine verstopper meer is hihi) zo druk… Ik kon er zelf niet van slapen.
Ben erg benieuwd of andere mama’s die een blaasontsteking hebben gehad ook na een antibiotica kuur nog klachten hadden!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s