Altijd blijven genieten. 

Wauw, het is bijna 20 weken geleden dat ik de buitenwereld bekend maakte dat ik zwanger ben. Nu ben ik 29 weken zwanger.. Nog 11 weken tot mijn uitgerekende datum!
Nu ik terug denk aan de tijd voordat ik de zwangerschap bekend maakte, schaam ik mijzelf best voor mijn gedrag. Niet zozeer in het gedrag hoe ik als persoon ben, maar meer mijn gedrag tegenover de zwangerschap.
Vanaf het moment van de positieve test, wist ik niet bepaald wat ik ervan moest denken. Dit kindje was zeker gewenst, alleen sneller dan verwacht. Was amper hersteld van de bevalling van Aaron. We konden allemaal eigenlijk niet helder nadenken.

Hoe dan ook zou ik het verschrikkelijk vinden om het kindje te verliezen. Daar werd ik zo onzeker van, zeker gezien mijn vorige huisarts; die het gevoel van een niet-intacte zwangerschap nog erin probeerde te wrijven.. Omdat de groei erg “achterliep”.

Iedere dag kon ik wel op Google kijken.. “Kans miskraam 4 weken” “kans miskraam 5 weken” “kans miskraam 6 weken” “kans miskraam na kloppend hartje” ga zo maar door. Nu ik de kleine iedere dag wel meerdere keren (soms pijnlijk) voel schoppen, bewegen en draaien, snap ik niet hoe ik die tijd niet heb durven te genieten.
Mensen in mijn omgeving zeiden dat als het mis zou gaan, het misgaat. Daar kan een zoekwoord en percentage van Google niets aan veranderen. Ik snap wel dat mensen dat willen zeggen om de ander gerust te stellen. En nu zie ik daar ook de waarheid van in. Maar op dat moment helemaal niet. Genieten kon ik niet. Steeds als ik wou genieten, en mijzelf ook beloofde om dat te doen; gebeurde er wel iets waardoor genieten gewoon niet mogelijk was.
Toen de schrik van de zwangerschap eenmaal weg was, waren we bang om ons kleintje te verliezen aan een bbz.. Toen dat uitgesloten was, heb ik even kunnen genieten. Totdat de vorige huisarts vertelde dat de kans op een intacte zwangerschap klein was gezien de groei. Toen eenmaal was uitgesloten dat het hartje super klopte, heb ik even kunnen genieten.

Daarna bleek ik het vinishing twin syndrome te hebben, waarbij er eigenlijk 2 eitjes bevrucht waren, maar uiteindelijk 1 kindje te mooi was voor deze wereld! Maar met het andere kindje ging het super.

Toen kon ik weer even genieten.

Om daarna te horen dat er een bloedprop zat bij de placenta en de placenta erg laag lag, waardoor de kans groot zou zijn op een keizersnede. En op meervoudig bloedverlies. De bloedprop kon groter groeien waardoor het gevaarlijk kon zijn voor ons kindje..
Hierna heb ik eindelijk een langere tijd kunnen genieten.. De 20 weken echo was super!!! Okee, alleen ons kleintje was erg eigenwijs en wou niet goed liggen waardoor het hele hart niet in beeld kwam.
Totdat ik pijn begon te krijgen. Alsof het weeën waren, met slijmig bloedverlies. Gelukkig was het “maar” een blaasontsteking! En geen echte weeën. Maar toch… Genieten zat er toen mogelijk niet in. Ook toen was Google mijn ergste vijand…. En mijn meest gezochte zoekwoorden waren mijn nachtmerrie… “Kans vroeggeboorte” “kans overleven vroeg geboorte” “weeën door blaasontsteking” etcetera…
En nu… In het derde trimester dwing ik mijzelf om gewoon te genieten.. Te genieten van de (soms pijnlijke) bewegingen..

Een zwangerschap is een bijzondere gebeurtenis. Van elk klein dingetje moet je gewoon van genieten.

Een gedachte over “Altijd blijven genieten. 

  1. marjons zegt:

    Wat gaat het snel…. zag op FB nog je bekend making voorbij komen en nu al 29 weken. Gelukkig ook kunnen genieten, maar wel vervelend de bloedprop de blaasontsteking….

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s