Week 31 –  een val in de diepte


Jeetje wat een week was dit. Had het wel echt anders voorgesteld. Het zou een super ontspannen week moeten worden, want Danique kon lekker haar vakantie beginnen. Ze is uit logeren bij mijn ouders. Vanwege de zwangerschap en de toch wel beginnende pijntjes was het de week ervoor vermoeiend om steeds heen en terug naar haar school te lopen. Ook is Aaron verhuist, jawel!!! Naar de kamer van Danique. Zodat ze beide genoeg tijd hebben om eraan te wennen voordat de kleine geboren word. We zijn super trots op ons ventje! Hij heeft de eerste avond meteen geslapen vanaf 19:30 tot 07:30 uur.

We hadden etentje op de planning staan, wat we nog wouden doen voordat de kleine geboren word. En daar ging het flink mis.

Voor de mensen uit Maastricht en omgeving: het speelde allemaal af bij het Geusselt bad.
Bij het Geusselt bad zit ook een restaurant waar je prima kunt eten, je hebt een zij uitgang (waar met warm weer een terras staat).

Omdat we even een frisse neus wouden halen en wij (Quintin en ik) een sigaretje wouden roken, besloot ik op een stoeprand te gaan zitten, vanwege de zwangerschap kan ik niet te lang staan). Die stoeprand grenst aan een grasveldje, op het moment dat ik op het gras stapte gleed ik op een of andere manier uit. Zo 2 meter naar beneden.

Het enige wat ik mij herinner van die val is dat ik op mijn knieën terecht kwam, om die reden is het vrijwel zeker dat ik een koprol maakte.. Mijn hoofd stootte tegen een betonnen muur.

De eerste paar tellen waren onwerkelijk.. Wat was er gebeurd? Hoe ben ik uitgegleden?

Pas daarna kwam het besef… Mijn kindje!!!! Mijn schoenen.. (stom genoeg kon ik mij daar wel zorgen om maken).. Mijn hoofd!

Nadat Quintin mij omhoog hielp, wat al een ramp was (omdat alles daar nat, vies en modderig was) deed heel mijn lichaam pijn.. Vanaf mijn voeten tot mijn hoofd. Mijn schoonvader heeft de huisartsenpost gebeld, daar konden we eigenlijk meteen terecht. Ineens kreeg ik buikpijn en continu harde buiken. Op dat moment waren mijn schoenen weer het minst belangrijk.
Eenmaal aangekomen bij de HAP werden we binnen 10 minuten geroepen. De dienstdoende huisarts zei ons dat kindje goed verpakt is.. En wel tegen een stootje kan.. Uhm… Een kindje is wel totaal iets anders dan een pakketje die tijdens het vervoeren valt.. Volgens haar was het onmogelijk dat ik tijdens het uitglijden een gerold was. Had meteen zoiets van “dit word het niet”, toen die arts drukverband voor mijn enkel ging pakken zei ik al tegen Quintin dat we beter de verloskundige konden bellen… Hun vertrouw ik wel. Als je als dienstdoende huisarts met een stethoscoop gaat luisteren naar het kindje, waar je vervolgens niets hoort (omdat deze methode niet bij iedere zwangere werkt) terwijl je ondertussen ook helemaal geen ervaring hebt in het luisteren naar ongeboren baby’s, dan houd het voor mij snel op.
We zijn daarna eerst naar huis gereden, om schone kleding aan te trekken. Alles was smerig.. Daarna hebben we de verloskundige gebeld, en we mochten gelijk weer terug naar het ziekenhuis. Ik werd daar aan de ctg gelegd.. Niet voor 45 minuten zoals het normaal gaat.. Maar gewoon 4 uur lang!


Kon daaruit wel opmerken dat mijn buik erg onrustig was. Had om de 5 minuten een harde buik.. Begon daarna wel eindelijk mijn kleintje weer te voelen.

Ze (verpleging) wouden mij ook nog eens ter observatie houden, als iemand niet tegen ziekenhuizen kan ben ik dat wel.

Dat hoefde gelukkig daarna niet meer, mits ik de volgende dag zou terug komen voor een normale ctg en echo.

We kwamen die avond pas om half 12 thuis.
De volgende dag was het weer een ramp om een afspraak te maken, helaas werken ziekenhuizen alleen met hun eigen agenda en niet met de agenda van de patiënt.

Die dag merkte ik pas echt alle pijn.. Stond op met vreselijke hoofdpijn.. Enkel voelde zwak aan, bij elke beweging voelde ik een steek in mijn enkel (tot op de dag van vandaag nog steeds). Door heel mijn lichaam had ik spierpijn (ook nog steeds) en mijn hand zit onder de irritatie omdat ik blijkbaar ook in een brandnetel terecht ben gekomen (sommige onkruidsoorten zouden ze gewoon moeten verbieden!)

De ctg was goed, de kleine was flink aan het bewegen. Echo was top! Geen inwendige bloeding.. Geen gescheurde placenta.. Nog altijd hetzelfde geslacht haha. En een heel bewegelijk kindje die het echo apparaat maar niets vind (hopelijk zegt dat niets over dat de kleine het niet leuk vind dat er foto’s gemaakt worden)


Ik ga sowieso de gemeente informeren over deze levensgevaarlijke plek. Want dit keer is het goed afgelopen, maar het had ook heel erg fout kunnen aflopen. Had hierdoor in het ergste geval mijn kindje kunnen kwijtraken en natuurlijk is het geen fijn idee als daar met de wat warme dagen stoelen en tafels buiten staan.. De volwassenen lekker zitten te eten, terwijl de kinderen op het gras spelen en ditzelfde vervolgens met kleine kinderen gebeurd!
De medewerker van Geusselt bad was wel zo vrij om ons daar 15 min te laten zitten.. Jankend van de pijn.. En vervolgens naar buiten kwam met de vraag of ik een glaasje water wou. Kortom; een vreselijke avond.. Maar Geusselt bad (restaurant) zou van mij een ijskoude, met extra ijsblokjes, douche krijgen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s