In mijn hart gaat het misbruik verder.

Links: Bijna 14 jaar. Rechts 22 jaar.

Links: Bijna 14 jaar. Rechts 22 jaar.

 

Zet een heerlijk kopje thee, pak er een koekje bij. Dit is even iets anders dan een artikel over zwanger zijn, bevallen en kinderen. Ik neem je mee in een (best wel lang) artikel over hoe ik mijn verleden heb overwonnen! Ik heb wel moeite om het originele “V” woord te zeggen en schrijven, dus heb ik het voor mezelf makkelijker gemaakt door het “misbruik” te noemen.

Elk mannenhand die jouw lichaam zal strelen, zal voelen als de mijne” werd mij verteld toen ik nog geen 16 jaar jong was en het misbruik eindelijk was afgelopen. Mijn ouders vertelde ik eindelijk van het misbruik en ik dacht daarna er vanaf te zijn, zij lachten mij eerst keihard uit. Niets is minder waar: het misbruik was fysiek inderdaad gestopt, maar geestelijk is het nog jaren door gegaan! Nu, 8 jaar nadat het is begonnen, heb ik geleerd om “ermee te leven”. Het probleem bij dit soort onderwerpen is dat je het als mens nooit kan accepteren; je kunt het alleen leefbaar maken voor jezelf, dat het je niet in je dagelijkse leven blijft kwellen. Ondanks dat het voor mijzelf echt jaren lang een kwelgeest geweest is.

Wat deed het met mij? 
Op het moment dat ik er nog middenin zat, was er voor de buitenwereld niets aan de hand. Oké, mijn cijfers werden aanzienlijk slechter op het vmbo, kon mijzelf gewoon niet meer consenteren. Eerlijk is eerlijk, die cijfers interesseerde mij weinig. School…. Waar heb je het voor nodig? En al die Latijnse bloemen namen.. Pfff.. Wat is daar nou het nut van, als ik zelf niet eens in de bloei van mijn leven sta (ik zat op een agrarische school). Er zijn ergere dingen op de wereld dacht ik toen nog.
Ik heb heel lang een pokerface weten op te zetten. Ik lachte op commando, wanneer ik dacht dat het van mij gevraagd werd.
De persoon in kwestie heeft zelf een alcohol/drugs probleem, hij adviseerde altijd om ook een joint te roken. Zodat ik het minder bewust meemaakte en daardoor de pijn minder was. Destijds geloofde ik dat, maar nu ik beter weet zit dat natuurlijk allemaal tussen je oren. Het is namelijk hetzelfde principe als paracetamol, het verdoofd de pijn zodra het is uitgewerkt komt het gewoon weer terug.

Op de momenten dat ik alleen met mijzelf was, merkte ik pas wat het gevoelsmatig met mij deed.
Je ligt ’s avonds in bed, je weet dat je moet slapen, maar je weet dat als je je ogen dicht doet dat je hem dan weer voor je ziet, wat hij met je deed, zijn stem, zijn geur, zijn gehijg en misschien het allerergste : jouw eigen gedachten “het stopt nooit, het stopt nooit”. Na een aantal uur en al veel te lang wakker geweest te zijn, val je door vermoeidheid huilend in slaap. In je slaap komen de ergste dingen voorbij… Hij die een tsunami veroorzaakte dat alleen gericht is op jou.. Hij die jou achterna zit met een gifspuit en hij je zoals gewoonlijk altijd te pakken krijgt en deze spuit dan leegspuit in je keel.. Hij die jou achterna zit met een mes, jou steekt en je daarna wakker word en je precies kan omschrijven hoe het voelt. Ik wil niet te ver in detail treden, maar dat gevoel is afschuwelijk. Om je een idee te geven wat je precies voelt in zo’n nachtmerrie: waar je normaal gezien een droom vanaf de zijlijn meemaakt, voelt zo’n nachtmerrie alsof je er bewust bij bent. Zo’n mes bijvoorbeeld voel je door alle huidlagen heen gaan.
Je word gillend wakker, de slaap kun je al niet meer vatten.. De volgende dag ga je met tegenzin naar school, wetend wat er later die dag voor de zoveelste keer gaat gebeuren. Steeds moest ik liegen over waar ik heenging, hoe moest ik anders de uren dat ik weg was verklaren? Ik moest toch komen, anders zou “hij” mijn broer iets aan doen.

Gepest:
Tijdens het misbruik werd ik ook nog eens gepest op school, je kunt je voorstellen dat dit beide geen goed doet voor je zelfvertrouwen. Zowel pesten als worden misbruikt is verschrikkelijk! Tuurlijk deden de woorden die de kinderen tegen mij zeiden pijn en werd ik verdrietig omdat het pestprotocol toch niet werd nagestreefd. Het misbruik was wel de druppel die de emmer deed overlopen. Tijdens het pesten had ik de keuze om naar een andere school te gaan, heb dit niet gedaan omdat het vmbo op loopafstand zat. Terwijl de eerste keer, die bijzonder en speciaal hoort te zijn kun je niet overdoen.

Hulp zoeken; diagnose.
Toen ik mijn ouders vertelde wat er de afgelopen jaren allemaal gebeurd is, ging ik op aanraden van hen naar de huisarts. Daar kreeg ik al gauw een doorverwijzing naar een psychologe. De hele gebeurtenis was immers net achter de rug, stond nog vers op het netvlies gebrand. Maar toch ben ik naar de gesprekken gegaan, ze had het maar over accepteren.. Iets waar je het nooit mee eens bent geweest kun je gewoon niet accepteren. Wel kreeg ik de diagnose : PTSS, posttraumatische stressstoornis (ook wel oorlogstrauma). Merkte al heel snel dat dit niets voor mij was. Ik heb het op eigen houtje geprobeerd, ik heb een boek geschreven, misschien wel leuk om hier eens een uitgebreid artikel over te schrijven. Dit was een echte uitlaatklep voor mij.
Toen we eenmaal in Maastricht kwamen wonen, heb ik nogmaals besloten om naar een psychologe te gaan. Nu kreeg ik hier een EMDR-traject. EMDR is geestelijke manipulatie, je hersens doen hetzelfde als wanneer je droomt: de dag verwerken. Ook dit hielp niet. Daarna ben ik met stom toeval terecht gekomen bij een mannelijke psycholoog. Hij was net afgestudeerd! (Hij zat dus niet al jaren in het vak zoals de vorige). En er was meteen een soort klik. Voor het eerst kreeg ik begrip, echte tips en adviezen. Hij wist hoe hij met mij moest omgaan, iets wat de vorige 2 gewoon niet wisten!
Mijn tip: als je hulp wilt hebben hiervoor, doe dat pas echt wanneer JIJ er klaar voor bent en niet wanneer de huisarts al een doorverwijzing heeft liggen.

Aangifte.
Ik heb niet meteen aangifte gedaan, vond het eng. En wat als “hij” erachter zou komen? Niemand weet waar hij toe in staat is. Zo positief ben ik overigens niet over het rechtssysteem in Nederland, dus dat hield mij ook tegen.
Totdat er een dag kwam dat “hij” iets deed wat net te ver ging, hij viel mijn broer aan. Het was net of ik dat erger vond dan wat hij allemaal met mij deed. Wel heb ik gekozen voor slachtofferhulp, dit vond ik heel fijn. Deze beste man belde steeds de politie en rechtbank om te vragen hoe ver ze waren met de zaak. Hij is aanwezig geweest bij de uitspraak, ik was hoogzwanger van Danique. Vond het niet safe om daar aanwezig te zijn. “Zijn” moeder heeft namelijk gedreigd, toen ze achter de aangifte kwamen, dat ik nog niet jarig zou zijn als haar zoon vast zou komen te zitten.

Wraakgevoelens:
Vanaf dag 1 tot 3 jaar na de “eerste keer”, heb ik wraakgevoelens gehad. Hier heb ik nooit iets mee gedaan, iets waar ik heel trots op ben. Mijn toekomst wou ik “niet laten verpesten door een klootzak die met zijn poten niet van minderjarige kon afblijven”. Wel heb ik mijn wraakgevoelens geuit in tekeningen, die ik net als alle andere tastbare herinneringen heb weggegooid.

Relaties.
Niet heel lang nadat alles in werking is gezet (aangifte, het helen van de wonden ect) leerde ik Quintin kennen. Ik ben altijd een verlegen type geweest, maar toen ik Quintin leerde kennen besefte ik pas hoe extreem ik in mezelf was terug getrokken. Om een (best grappig) voorbeeld te noemen:
Quintin woonde in Maastricht en ik in Utrecht. Quintin haalde mij weleens op om een weekendje naar zijn ouders te gaan. Ik durfde nog niet eens aan te geven dat ik bijv moest plassen of dorst had. Dus zat ik daar, 2 uur lang, met een volle blaas en extreme dorst haha. Nu lachen wij er beide om, maar eerlijk gezegd is het niet goed als je zulke simpele dingen niet durft te zeggen.
Ook had ik heel veel moeite met vertrouwen. Dat terwijl vertrouwen de basis is van iedere relatie. In mijn hoofd was ik maar goed voor 1 ding! Waarom zou ik dan recht hebben op warmte en liefde?! Tot op de dag van vandaag is het nog wel iets waar verbetering in mag komen, want soms kan ik mezelf nog zo onzeker voelen over de relatie. Inmiddels weet ik wel dat dat tussen de oren zit. Het is een soort innerlijke strijd met mezelf. Te vergelijken met verstand en gevoel.

Kinderen:
En dan word je zelf moeder, hoe zorg je er zelf voor dat je kind(eren) niet hetzelfde overkomen? Wij hebben gekozen voor een hele open opvoeding. Wij vinden het belangrijk dat de kinderen worden groot gebracht met de woorden: alles is bespreekbaar, niets is te gek! Vaak begint dat al met de vraag – die we eigenlijk nog niet echt specifiek hebben gekregen – waar komen kinderen vandaan? Je hebt de keuze om de schijn voor te houden, door een sprookjesboek open te trekken over de ooievaar. Maar ook heb je de keuze om een voorlichtingsfilmpje te laten zien over een bevalling (moet wel voor kinderoogjes geschikt zijn), wij kiezen voor het laatste. Ik vind het bijvoorbeeld heel erg moeilijk om huid op huid contact te hebben met mijn eigen kinderen. Hoor vaak verhalen van ouders dat ze via huid op huid contact heerlijk hebben geknuffeld met hun pasgeboren kindje. Of samen douchen met hun kindje. Ik kan dat niet, daar kan ik gewoon niet van genieten. Ondanks dat doe ik de kinderen wel met heel veel plezier en liefde in bad, daar geniet ik wel echt van. Danique en Aaron zijn echt mama’s kindjes, ook zonder huid op huid contact krijg je wel een hele sterke band met de kinderen.
Belangrijk is ook dat kinderen al vrijwel na de geboorte merken dat ze geliefd en welkom zijn.
Onderzoeken hebben uitgewezen dat pedofilie voornamelijk ontstaat wanneer mannen (en ook vrouwen!) als kind veel te weinig aandacht en liefde hebben gekregen van 1 of beide ouders en dit later willen inhalen door seksueel contact te hebben met een kind!
Als ouder is het ook belangrijk om nooit naïef te zijn door te bedenken “mijn kind overkomt dit niet”. Het kan namelijk iedereen overkomen. Mocht het je kind toch zijn overkomen, dan is je eerste reactie “ik maak hem/haar af, niemand doet mijn kind dit aan”, dat is een heel natuurlijke reactie.. Maar is dat de manier om je kind bij te staan? Nee, maak je kind prioriteit 1! Je kind is slachtoffer, die heeft op dat moment het meeste hulp nodig. Vooral van jou: als ouder!

8 jaar later, hoe gaat het nu?
8 jaar later sta ik veel steviger in mijn schoenen. Ik kan openlijk praten over wat er gebeurd is. Ik krijg na 8 jaar nog steeds niet, zonder walging, “zijn” naam uitgesproken; en krijg ik een misselijk gevoel bij iedereen die dezelfde naam draagt als hij. Ik wil graag een rolmodel zijn, die andere meiden/vrouwen wil inspireren met dat er na zoveel, oneindig lijkende, regenbui echt de zon weer gaat schijnen. Krijg ik ooit de kans om voorlichting te geven op scholen, doe ik dat zonder twijfel meteen. Mijn verleden is niet te veranderen, de toekomst van een ander kun je wel anders laten verlopen. Natuurlijk denk ik er nog weleens aan, ben ook nog steeds verdrietig om wat er tussen zijn muren gebeurd is, maar heeft geen zin om verdrietig te zijn over gister, zolang er nog een morgen komt. Ik ben gezegend met 3 prachtige en lieve kinderen, een man, een huisje, een blog waar ik mijn ei kwijt kan en misschien het allerbelangrijkste: een toekomst.  Ik ben de meest trotse en gelukkige mama van heel de wereld!  
Waar ik “hem” wel gelijk in moet geven is dat hij op de vele leugens na, toch gelijk had in 1 ding: Elke hand die mijn lichaam zou strelen, zou voelen als de zijne! 

 

6 gedachtes over “In mijn hart gaat het misbruik verder.

  1. buttydaantje zegt:

    Wat dapper dat je hierover durft te schrijven, je stelt je zo kwetsbaar op! Zo knap! Ik herken veel aspecten uit je verhaal, helaas. Fijn dat je zulke goede hulp hebt gehad en dat het nu zo goed met je gaat!

    Like

  2. Bregje zegt:

    Jeetje meis, wat een verhaal. Wat ontzettend dapper dat je het deelt, ik hoop dat je er anderen mee kunt helpen. Verder ontbreken de woorden ook bij mij een beetje, poeh hee, heftig. Dikke knuffel!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s