Mijn verhaal: Bevalling Valeriya

 

Wat vooraf ging:
Rond de 32 weken van de zwangerschap begon ik iedere avond voorweeën te krijgen. Elke week dat ik dichter bij de uitgerekende datum kwam, werden de voorweeen steeds pijnlijker, bleven langer aanhouden en kwamen ze regelmatiger.  
Er zijn heel veel avonden geweest dat de voorweeen uren lang om de 5 minuten kwamen, ze zakte steeds af na het douchen. Vanaf een week of 35/36 hielp een douche niet meer met het verminderen van de voorweeen, het enige wat een douche toen deed was zorgen dat ze niet pijnlijker werden. Ook kreeg ik vanaf deze week last van mijn bekken, het was net of de bekkenpijn met terugwerkende kracht terug kwam.
Tijdens de controle afspraak bij de verloskundige met 37 weken heb ik gevraagd of ze zou willen kijken of er ontsluiting was, daar was ik heel erg benieuwd na, zeker na de regelmatige voorweeen. Ik had gewoon een houvast nodig, als ik wist dat de voorweeen ook echt iets deden kon ik mezelf daarop focussen.
De verloskundige had gevoeld en constateerde een half verweekte baarmoedermond en 1 cm ontsluiting. 5 dagen later moest ik weer naar de verloskundige en toen heb ik “strippen” aan bod gebracht. Ik was toen 37+5 dagen, en eigenlijk is dat nog veel te vroeg. Toen hebben we afgesproken dat de verloskundige met 40 weken zou gaan strippen. Dus dat stond ook al vast.  Ook was ik erg bang dat ik voor de kerstvakantie zou bevallen, Danique had vanaf 18 December vakantie en die dag stond in het teken van de kerstviering. Ze moest en zou daar aanwezig zijn. Gelukkig heeft Valeriya dat ook begrepen en kwam ze uit eindelijk pas in de kerstvakantie.

39+2 dagen zwanger:
Mijn lichaam wou niet meer meewerken, mijn lichaam was gewoon niet meer vooruit te branden. Het was gelukkig de laatste schooldag van Danique, daarna had ze kerstvakantie. Dus die dag heb ik nog weten te overbruggen. ‘S middags is Danique naar mijn schoonouders geweest zodat ik het even rustig aan kon doen met Aaron. Rond 5 uur was ik het helemaal zat. Ik heb de verloskundige opgebeld, haar verteld dat ik het echt niet meer trok. Zelf stelde ze voor om toch te proberen om te strippen. Niet geschoten is altijd mis. Dit kon alleen pas de volgende dag gebeuren, dus we moesten nog 1 dag zien te overleven. Daarna zou er een kans zijn dat de bevalling op gang zou komen door het strippen.

39+3 (de grote dag!!).
‘S ochtend heb ik de verloskundige gebeld, om te vragen hoe laat we haar ongeveer konden verwachten. Ze zou rond de late middag hier zijn. Deze ochtend is nog nooit zo langzaam voorbij gegaan. Expres hadden we Aaron wat eerder zijn boterham gegeven. Zodat zijn buikje gevuld zou zijn, mocht de verloskundige eerder dan “het late middag uur” komen. Danique was weer aan het spelen bij mijn schoonouders.
Om kwart over 12 gaat de bel, het was de verloskundige. Mijn buik begon aardig wat te kriebelen want ik vond het best wel spannend. Ik heb horrorverhalen gelezen over strippen; dat het ontiegelijke pijn kan doen en alleen maar heel veel pijnlijke voorweeen kan veroorzaken. Met deze instelling ben ik ook op bed gaan liggen. Het strippen zelf deed geen pijn! Vond het meer onaangenaam voelen. Gewoon het idee dat de verloskundige het hoofdje van Valeriya al had aangeraakt… Ze heeft wel hardhandig gestript, ik had last van bloedverlies daarna. Ze voelde tijdens het strippen eigenlijk al meteen de baarmoeder samentrekken. Maar dit was geen teken dat het zou werken.
De verloskundige gaf mij bel instructies en ging daarna weg. Ik heb mijn moeder gebeld, dat ze mocht komen. Iets in mij zei dat het beter was om haar toch te laten komen.

13:30 uur:
Ik zat 24kitchen te kijken, maar ik merkte dat ik mezelf moeilijk kon concentreren. Vond dat de voorweeen wel ineens in kracht begonnen toe te nemen. Daarna gebeurde er iets dat best vreemd was; ik maakte de keuze om in bed te gaan liggen. Even voor de duidelijkheid, ik lig alleen ’s avonds met slapen in bed. Op andere momenten vind ik het nutteloos om in bed te gaan liggen. Zelfs als ik doodziek ben zit ik gewoon op de bank.
Terwijl ik op bed lag, merkte ik dat de pijn anders voelde dan ik gewent was. (Ik heb nog nooit ervaren hoe echte weeën voelde, ze werden bij Danique en Aaron opgewekt).
Ben de weeën gaan timen, er zat echt helemaal niets van regelmaat in. De weeën kwamen tussen de 5 en 28 (!!!) minuten. Steeds werd ik meer prikkelbaar.

* dit waren mijn gemiddelde weeën, je zou zeggen voorweeen.. Maar het waren toch echt ontsluitings- weeën*

16:30 uur :
Mijn moeder is aangekomen bij ons. Ook zij ziet dat de weeën mij echt niet lekker zitten en dat ze in kracht beginnen toe te nemen. We gaan met zijn alle op het balkon zitten, roken een sigaret en in de tussentijd ben ik nog steeds de weeën aan het timen. Nu komen ze tussen de 4/9 minuten.

17:00 uur.
Mijn moeder zegt dat ik beter de verloskundige kan bellen. Zelf heb ik daar niet zoveel zin in. Aangezien de weeën niet regelmatig komen. Dus vraag ik Quintin om te bellen, ik adviseer hem wel om te zeggen dat de weeën om de 4 minuten komen, terwijl dit helemaal niet zo was. De verloskundige zegt dat ze eraan komt. Ook Danique is weer thuis gekomen van haar middagje spelen bij mijn schoonouders.

17:30 uur.
Daar gaat de bel, het is de verloskundige die snel gekomen is. Ik loop alvast naar de slaapkamer, leg een zeiltje op bed (ik had nog steeds bloedverlies).
De verloskundige loopt de kamer binnen, het eerste wat ze vraagt is “zijn dit echte weeën?”. Waarop ik antwoordde “ik weet het niet”. Ik ging er vanuit dat het strippen geen effect zou hebben en dat het gewoon de horror voorweeen zouden zijn. Gelukkig begreep ze dat ik het niet wist, misschien zag ze aan mij dat dit wel het echte werk was.
Ze ging toucheren, het is zo’n 5 minuten stil. Echt, die 5 minuten…… Het voelt alsof het 2 jaar duurt haha. Ze wou een wee afwachten om te voelen wat er van binnen allemaal gebeurde. Na die 5 minuten zei ze “4 centimeter”.
Wauw! Het is echt begonnen!!!!! Snel app ik 2 vriendinnen over hoe en wat. Had van te voren al bedacht dat ik tijdens de weeën nog snel een foto op social media zou plaatsen, alles om er voor te zorgen dat niemand argwaan kreeg haha.

18:05 uur.
De verloskundige belt het ziekenhuis om te vragen of er plek is en dat is er. Voordat we naar het ziekenhuis kunnen vertrekken heeft Danique nog een hele brandende vraag voor de verloskundige!
“Word zusje vandaag geboren?” Danique is helemaal hyper actief, de verloskundige verteld haar dat zusje waarschijnlijk pas morgen geboren word! Maar ja, de avond is nog jong!

18:30 uur.
We zijn aangekomen in het ziekenhuis, en wat is de auto rit een ramp met weeën. Ik word met een rolstoel naar de verloskamers gereden. Wij installeren onszelf op de kamer, ik doorzoek de “vluchttas” om de kleertjes voor Valeriya alvast te pakken.

19:00 uur.
De verloskundige stelt voor om te toucheren, omdat de weeën nu ineens wel met regelmaat komen. Nog geen 10 seconde nadat ze is begonnen met toucheren zegt ze “6 centimeter”. Waarop ik meteen zeg dat ik een ruggenprik wil. De verloskundige vind het beter om nog af te wachten. Aangezien de ontsluiting best heel snel vordert.
Ik app nog snel 2 vriendinnen met het aantal centimeter ontsluiting.
Ik heb het ijskoud, mijn lichaam kan zichzelf niet meer goed warm houden. De verloskundige vraagt of ik misschien lekker wil douchen of beter lekker in bad wil gaan. Ondanks de pijn die ik heb, zeg ik daar natuurlijk geen “nee” tegen! Ze heeft het bad heerlijk laten vollopen, maar voordat ik ook daadwerkelijk in bad mag moeten we nog een paar meter door de ziekenhuis gangen gaan. Jemig, wat was dat koud!
Het bad was zo lekker warm. Ondanks dat het de pijn van de weeën niet verlicht, is het bad echt fijn. Maar zoooo vermoeiend! Quintin heeft echt bij iedere wee mijn rug gemasseerd. In het begin kon ik mij daardoor focussen op de weeën, maar tegen het einde leek het alsof de weeën alleen maar nog meer pijn deden door het masseren.

20:00 uur.
De weeën worden alleen heftiger, en ook doet mijn kont zo’n pijn! Valeriya zit heel hard te drukken tegen mijn bekken en stuitje. Ze moet eruit en wel nu!!! Eerst is het nog een hele klus om mij het bad uit te krijgen haha. Het ziekenhuis bad heeft een hoge rand waardoor het voor bevallende vrouwen echt moeilijk is om eruit te komen vooral tijdens een wee.

Nu komt het meest spannende gedeelte!

20:28 uur.
De verloskundige toucheert en constateert 8 centimeter ontsluiting!! Ze breekt meteen de vliezen. Daar komen we er achter dat Valeriya in het vruchtwater gepoept heeft! Ik kijk snel naar de zijkant van mijn benen waar ik een groen/bruine substantie zie liggen, dat is inderdaad meconium houdend vruchtwater!

20:29 uur.
Ik schreeuw naar de verloskundige:
IK MOET POEPEN!!!!!!!!!! Ze voelt de ontsluiting ineens van 8 cm naar 10 cm gaan! 

20:30 uur.
De verloskundige geeft het startsein dat ik mag persen. Ik lig nog niet eens in de juiste houding, want mijn benen zijn nog geen eens gespreid (misschien om een beeld te creëren, mijn benen lagen bijna nog tegen elkaar aan) en na 1 flinke perswee voel ik alsof ik van onderen helemaal uitscheur!
Daar is ze dan! Onze Valeriya!
2 minuten na het breken van de vliezen geboren. In 2 minuten van 8 naar 10 centimeter gegaan. En allemaal zonder de ruggenprik die ik graag wou.
49centimeter en 3202 gram (de lichtste van allemaal hihi)

Valeriya had wat moeite met huilen na de geboorte. Zelf had ze nog het idee dat ze niet geboren was en nog veilig in de baarmoeder zat.

Na haar geboorte heb ik mezelf alleen maar druk gemaakt over het uitscheuren, zonder ruggenprik voelt het namelijk heel anders. Je voelt het down under helemaal oprekken wat dus het gevoel geeft dat je een totaal ruptuur (van voor naar achter bent uitgescheurd) hebt gekregen. Voor de nieuwsgierige onder ons: ik had alleen maar wat schaafwondjes!

Na de bevalling koelde ik nog meer af dan tijdens de bevalling. Mijn lichaam trilde zo erg, het leek alsof ik in shock was! Ik was niet meer de baas over mijn eigen spieren en zenuwen. Zelfs onder 3 dekens bleef ik trillen.

Direct na de geboorte van Valeriya kreeg ik weeën opwekkers, voor de placenta te laten komen. Hier was ik het niet mee eens, dit werd ons niet verteld door de verloskundige.
Na 27 minuten is de placenta geboren, de placenta blijft maar een vreemd ding.
Achteraf vertelde de verloskundige dat de placenta na een half uur nog niet geboren was, terwijl dat wel zo was. Daardoor heb ik een ellendige nacht en eerste kraam dag gehad. Hoe en waarom? Lees je in MIJN VERHAAL: kraamtijd Valeriya.

Ik wou het kort houden, maar dat is niet bepaald gelukt. Sorry daarvoor 🙂 

Een gedachte over “Mijn verhaal: Bevalling Valeriya

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s