MIJN VERHAAL: Waarom ik brak met mijn bloedverwanten.

12782424_10205913767138376_52065850_n

Onlangs besloten Q. en ik om een grote stap te zetten in de juiste richting. Wij hebben besloten, na heel wat jaar op onze tenen te hebben gelopen, het contact met mijn bloedverwanten te verbreken. Toen ik de definitieve keuze maakte, wist ik het meteen zeker. Het contact verbreken doe je niet zomaar, daar moet wel een hele goede reden voor zijn.

Hoe het begon,
Het werd erger toen ik hen vertelde over het misbruik wat tot heel kort daarvoor heeft plaatsgevonden. Hun reactie was alles behalve wat ik ervan verwacht had. Hoe kan iemand het in zijn en haar hoofd halen om het kind in kwestie keihard uit te lachen? Ik zag niet meteen in wat er zo grappig aan was. Nadat de dader iemand had aangevallen die dicht naast mij stond, begon de ellende verder. Van “je hebt er zelf om gevraagd” tot “je zal het stiekem wel lekker gevonden hebben”. Ik zie geen reden waarom ik mezelf zou moeten verdedigen hiertegen, maar als ik er zelf om heb gevraagd en het lekker vond, zou het slimmer geweest zijn om helemaal niets te zeggen, toch? Had ik ook geen 7 psychologen nodig gehad, toch? Was ik ook niet uit angst gevlucht zodra het kon, toch? En als het zo zou zijn, waarom konden een aantal instanties mij niet helpen, omdat de situatie voor hen te complex was? Heb inmiddels nieuwe informatie verkregen die bewijzen die de rol van mijn bloedverwanten in een ander daglicht stellen waar ik tot op de dag van vandaag nog steeds geschockt over ben.

Emotionele chantage
Ik woonde nog thuis toen D. geboren werd. Mevrouw heeft altijd nog een derde kind gewild, maar niet gekregen. Hierdoor raakte ze geobsedeerd door mijn dochter. Ze zag haar als haar eigen kind en versprak haar eigen vaak door ‘mama’ te zeggen ipv ‘oma’. Kan mezelf voorstellen dat je als opa/oma trots bent op je kleinkinderen, maar om nu te verwachten dat je je kleinkind overal mee naar toe moet nemen, omdat je zo graag wilt showen met iets wat de ander zelf niet heeft vond ik een beetje gek.  De eerste anderhalf jaar met mijn dochter nog thuiswonend waren dramatisch. Telkens zeggen: Het lijkt wel een jongen. Hij heeft weinig haar. Je moet langs de gemeente om het geslacht aan te passen, wordt na anderhalf jaar heel erg vervelend. Ben toen gaan terug bijten, een kind van anderhalf kan dat niet. Om dan keihard in je gezicht gestompt te worden waar een peuter bij zit, was de druppel. Geen schaamtegevoel, geen spijt, geen sorry; helemaal niets. Gauw wegwezen daar, was iedereen het over eens.

Wij hebben stiekem achter hun rug verhuisplannen gemaakt, de dag van te voren gezegd dat we weggaan. Deden wij uit voorzorg, omdat mevrouw vertelde dat als ze mijn dochter niet meer mag zien, het leven voor haar ook geen zin meer had en we waren bang dat ze er met mijn meisje vandoor zou gaan.

Opbouwen en weer gaat het mis.

Na de verhuizing heb ik het helaas toch weer opnieuw geprobeerd, voornamelijk omdat men – aan wie ik het aan het uitleggen was – keer op keer zei “het blijven toch je ouders”. Voor mijn gevoel heb ik nooit ouders gehad en waren de mensen die mij verzorgden niets minder dan mensen die niet bewust voor mij gekozen hadden.
Mevrouw kwam toch iedere maand logeren bij ons, ook dit ging fout. Belangrijk gemaakte afspraken werden niet nagekomen. Ons belangrijkste afspraak was: Niet roken waar de kinderen bij zijn. Ga dan niet toch steeds een sigaret opsteken, op het moment dat mijn kinderen daar aan het logeren zijn. En al helemaal niet nadat mijn zoon kort daarvoor nog het RS-virus gehad heeft.
Ga een kind geen whisky geven en dat trots op Facebook zetten. Leer mijn kinderen niet de Hitler groet, laat mijn kinderen buiten jullie Hitler propoganda. Ga een kind niet in een auto zetten bij een onverantwoord persoon die een paar dagen ervoor nog ergens tegen aangereden heeft. Ga niet een ‘viezerik’ zitten verdedigen.

Weer een afspraak niet nagekomen,
De laatste keer dat D. naar Utrecht is gegaan, hadden wij de afspraak gemaakt dat D. niet in de canta (gehandicapten-auto) van mijn broer mocht zitten. Hij had hem immers pas 3 weken, wij vertrouwen zijn rijvaardigheid niet, want hij ziet geen gevaren in, dit bleek later ook een juiste redenering te zijn.  Via diverse manieren hebben wij meermalen nogmaals gevraagd of de afspraken wat betreft met de canta helder waren. Ze zeiden steeds “ we begrijpen het, het gaat absoluut niet gebeuren”. mevrouw heeft zelfs hier op het balkon nog verteld dat zij het rijgedrag van mijn broer ook niet vertrouwd.
Ik belde mevrouw via Facetime, en trots dat ze was op D.… Omdat ze in de canta heeft gezeten en ze samen met mijn broer een stukje zijn wezen rijden. Dat was niet de afspraak…   Ze zeiden “D. wou in de canta”. Ja, dat kan wel zo zijn, maar D. is een 4-jarig kind dat geen gevaar in kan schatten.   Ze snappen nog steeds niet, ondanks dat de persoon in kwestie een paar dagen ervoor nog ergens tegenaan gereden is. Zulke dingen moet je niet moedwillig willen weglachen.

Omdraaien totdat je medelijden krijgt,
In de eerste instantie hebben wij besloten om de kinderen voorlopig niet naar Utrecht te sturen. Ik kreeg berichten op Facebook met de vraag “ Waarom mag je moeder de kinderen NOOIT meer zien?”  Ze draait het hele verhaal om, ze heeft al die mensen verteld dat ze geen idee heeft hoe wij tot deze beslissing zijn gekomen; ze weet het dondersgoed.  Ze heeft mijn schoonouders huilend opgebeld, had ze ook verteld dat ze de kinderen NOOIT meer mag zien.  Wij hadden mijn schoonouders van te voren ingelicht, wij hebben ze een kopie gestuurd van de mail waarin toch echt het woord “voorlopig” staat. Dit bewijst ook eens hoe ze alles omdraaien. Omdat ze zelf zielig gevonden wilt worden.   Daar staan mijn bloedverwanten bekend mee: Heel goed kunnen affecteren (of te wel: Liegen, omdraaien, zelf verhalen verzinnen).

Hartinfarct verzinnen,
Dat ze goed zijn in liegen en aandacht willen krijgen bewijst dit :
Toen wij mijn bloedverwanten hadden laten weten dat de kinderen voorlopig niet naar Utrecht zouden gaan, heeft mevrouw verzonnen dat ze een hartinfarct heeft gekregen en een nacht in het ziekenhuis heeft gelegen. Heb nog steeds geen antwoord op de meest belangrijke vraag!
Waarom weet geen enkel ziekenhuis in Utrecht dat jij een hartinfarct hebt gekregen?

Ik was ook geen lieverdje, alles behalve…
Moet ook eerlijk toegeven dat ik totaal geen makkelijke puber was, ik was een dramatische puber.  Wat ik allemaal wel niet heb gedaan tijdens de puberteit, je kunt er een boek over schrijven.  Wel is er onderzoek gedaan naar de puberteit van zowel jongens als meiden, en daaruit blijkt dat meiden een verhoogde kans hebben om een erge/opstandige puber te worden ten opzichten van jongens. Mijn broer was bijvoorbeeld een hele rustige puber. Misschien moest daarom mijn puberteit voor 2 tellen?
Ook heeft het te maken met de omstandigheden van het gezin, hoe een puber zich ontwikkeld. Misschien als het misbruik niet in het spel was geweest, en ik werd niet zo naar beneden gedrukt: was ik misschien ook een rustige puber geweest. Niemand zal dat weten. Ondanks mijn gedrag in de puberteit, hadden mijn bloedverwanten er wel altijd voor mij moeten zijn. Ze hadden onvoorwaardelijk van mij moeten houden, in plaats van gezellig praten met de familie van “hem”, die mijn leven een bepaalde tijd heeft stil gezet.
Toen D. geboren werd, ben ik helemaal veranderd. Een kind mogen krijgen is het gene dat ik – onbewust – nodig had.  Het is onvoorstelbaar wat moeder worden met je doet.
En tuurlijk, mijn bloedverwanten hebben jaren lang voor mij gezorgd. Hebben mij eten gegeven, voorzien van onderdak en ik mocht gebruik maken van het sanitair. Maar voor de toekomst van onze kinderen, hebben wij om echt heel veel redenen besloten dat mijn bloedverwanten daar geen deel van uitmaken.

Ik zal alle details van voor dat het erger werd voor mezelf houden, omdat het anders een te lang artikel gaat worden.

In sommige gevallen is het echt beter om voor jezelf en gezin te kiezen, als je twijfelt om ook een lastige keuze te maken doe het dan liever niet. Je moet hier echt zeker en standvastig in zijn.  Het beste is om altijd eerst er over te praten, elkaar de tijd geven om zichzelf te bewijzen en aan de hand daarvan bepalen wat je wilt.  Om het heel zwart-wit te zeggen: Na zo’n keuze is er niet zo snel een weg terug.

Op het moment dat ik nog twijfelde om deze keuze te maken, ben ik veel informatie op internet gaan opzoeken, opzoek gaan naar lotgenoten. Ik wou bevestigheid hebben dat ik om de juiste redenen zou breken met mijn bloedverwanten. Alleen kan niemand jou vertellen wat een goede reden is.    Voor iedereen betekend, een voor jou, goede reden iets heel anders.

Tot op de dag van vandaag blijf ik steeds opnieuw bevestiging krijgen dat dit het beste is geweest wat wij gedaan hebben. Met de informatie die ik nu in bezit hebt, zou je eigenlijk huilend al je haren een voor een uit je hoofd trekken omdat het te schaamtelijk is om überhaupt over te praten. Des ondanks hoop ik dat er ooit nog een gesprek kan plaatsvinden, als volwassenen over de punten waar ik achter ben gekomen. Helaas zit het er niet in. Maar mocht de interesse wederzijds zijn? Je weet ons te bereiken!


Zit jij in zo’n zelfde soort situatie? Wil je er met iemand over praten? Dat kan: je mag mij altijd e-mailen, door gebruik te maken van het contactformulier of stuur rechtstreeks een email naar: jongemamasblog@gmail.com

7 gedachtes over “MIJN VERHAAL: Waarom ik brak met mijn bloedverwanten.

  1. Mathiske zegt:

    Wauw wat dapper om te schrijven, wij hebben onlangs met mijn schoon ouders gebroken. Natuurlijk is dat allemaal mijn schuld en ligt het allemaal aan mij, maar ik weet wel beter. Ik zou er graag over willen schrijven maar ik doe het (nog) niet. Mijn man was er helemaal klaar mee steeds gekleineerd te worden en te horen dat ik hem ongelukkig maak

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s