Als ze enkel alleen maar van zichzelf houden…

12992761_10206122398434028_1386210374_n

Ieder mens heeft er wel last van.. Egoïsme..  Al vanaf het moment van de geboorte zit dit al in je systeem. Niet zo vreemd eigenlijk, als je beseft dat egoïsme een vorm is van overleven. Maar wat als je echt alleen maar aan jezelf kan denken? Dat later, wanneer je volwassen bent, er niemand beter is dan jezelf, je alles alleen doet om er zelf beter van te worden, dat je echt altijd gelijk wilt hebben, dat je vrijwel geen gevoel hebt voor andermans gevoelens, dat je niet kunt omgaan met kritiek. Dan kan het zijn dat je narcistische trekken hebt.  En wat als je hiermee bent groot geworden?

Wanneer je jong bent, ben je het eens met de manier waarop je word grootgebracht door je ouders. Het zijn immers je ouders, die het beste met je voor horen te hebben. Ze zullen alle beslissingen, waar het ook over gaat, nemen uit liefde. Uit liefde voor jou… Uit liefde voor het gezin..
Pas later, kun je het gevoel krijgen dat je niet helemaal eerlijk behandeld bent, ten opzichte van je leeftijdsgenootjes toen.

Mijn broer en ik kregen altijd de schuld dat wij vroeger moesten verhuizen.
De afgelopen weken heb ik contact gezocht met veel mensen die vroeger bij ons in de buurt hebben gewoond, gevraagd naar de redenen.. Allemaal vertelde ze hetzelfde verhaal.. Het kwam niet door ons.. Wij waren kinderen.. en kinderen kun je niet kwalijk nemen dat de ouders alleen aan zichzelf denken.  Dat ze mensen toe-eigenen alsof ze bezit van je zijn.  Het is niet humaan om andere mensen te zien als bezit.

Gevoelens uitten was erg zwak.
Wanneer ik bijvoorbeeld vertelde over het gepest worden, was ik “zwak”. Het interesseerde hen niet. Moest niet zo aanstellen, want “zo erg zal het niet zijn”.    Ze verwachtte altijd dat ik mij zou gedragen zoals zij voor ogen hadden. Alles was niet ernstig genoeg, behalve de dingen die zij meemaakte.

Wanneer iets over mij hoorde te gaan, ging het ALTIJD over mijn moeder.
Toen de kraamhulp hier was na de bevallingen.. Ging het nooit over mij.. Het ging altijd over mijn moeder, echt altijd..  Voordat ik zou bevallen van Valeriya hebben wij meermalen gevraagd, dat als de kraamhulp hier zou zijn, dat zij niet over zichzelf zou praten. Hiermee ging ze akkoord. Toen het eenmaal zover was, heeft ze alleen maar over zichzelf gepraat.. over haar bevallingen en heel haar medische geschiedenis.     De kraamhulp wist heel haar (medische) geschiedenis, maar ze had geen flauw idee hoe ik heette.

Hoe voelt het om een persoonlijk compliment te krijgen?
Nooit heb ik ervaren hoe het is om een persoonlijk compliment te krijgen.  Mijn moeder heeft weleens gezegd dat ik trots mag zijn op mijn kinderen, maar uiteindelijk doet ze dat alleen maar voor zichzelf, zodat ze de kinderen ten aller tijden mogen zien.

Voor de buitenwereld waren wij “perfect”.
Niemand mocht weten wat er binnenshuis allemaal gebeurde, wij moesten het perfecte gezin zijn. Wij moesten ons altijd beter voordoen dan wij waren. Je kunt doen alsof je perfect en gelukkig bent, maar gezichten zeggen vaak meer dan 1000 woorden.

Andermans negatieve gebeurtenissen waren voor hen positieve aandacht.
Het enige dat wel verteld mocht worden waren de meest negatieve dingen die andere meemaakten, want als het niet over hen (als persoon) ging, konden ze daarmee “positieve” aandacht mee creëren.
Mijn misbruik ervaring werd gebruikt voor een manier van aandacht krijgen. Op een gegeven moment wist bijna heel de straat hiervan, alleen maar voor dat kleine beetje aandacht die, voornamelijk, mijn moeder wou hebben.  Stelde het überhaupt iets voor hoe ik hierover dacht?

Kritiek mocht niet besproken worden.
Kritiek bestond niet.. Of nouja.. wel kritiek naar andere, maar niemand mag kritiek hebben over hen.  Dealen met kritiek is een lastig punt. Steeds maar moeten oppassen over hoe je iets zou moeten brengen, vaak zei je dan maar helemaal niets.  Zwijgen is echt een toverwoord.  Ben zelf een hele opstandige puber geweest, had op zulke momenten ook geen zin om rekening te houden met de gevoelens van mijn ouders waardoor er weleens kritiek uit mijn mond kwam. Vind  persoonlijk dat kritiek moet kunnen, kritiek kun je ook beschouwen als een leermoment. Op die momenten dat ik mijn gevoel liet spreken, werd het al gauw afgewimpeld met  een overdosis medicijnen.. Want kritiek was zo slecht.

Ondankbare dochter.
Toen ik zwanger werd kort na de bevalling van Danique. Wisten ze meteen te weten wat het beste voor mij was: abortus. Wanneer ik hen vertelde hoe ik daarover dacht, dat ik het moord vind, dat ik ze nogal ongevoelige personen vind. In mijn ogen heeft een ongeboren kind net zoveel waarde om te leven als een persoon van 50. Kreeg ik altijd als antwoord dat ik ondankbaar was, omdat ze zoveel voor mij overhadden. Ik moest meer waardering tonen naar hen. Jeetje, wat moest ik mijzelf schamen.

Zelfdodende chantage.
Wanneer iets niet zinde naar hoe mijn moeder het wou, dreigde zij met zelfdoding. Dan zouden wij van haar af zijn, zei ze altijd, op die manier kreeg zij altijd haar zin.   Na de abortus heb ik meermalen verteld dat ik het contact wou verbreken, waarop mijn moeder steeds zei “als ik Danique niet meer zie, heeft het leven voor mij ook geen zin meer. Dan neem ik wel een overdosis medicijnen”. Op zo’n moment voel je je verplicht om het contact te behouden.

Oost-Indische leugenaars.
Liegen wanneer het hen uitkwam, zijn zij behoorlijk goed in. Als het een wedstrijd zou zijn, hadden ze zeker de eerste plaats bemachtigd.    Het lijkt alsof de hele opvoeding van mijn ouders 1 grote leugen geweest is, en dat ze alleen de waarheid spraken wanneer ze mij “ondankbaar” noemde.

Dit zijn nog maar een aantal punten die te wijden zijn aan narcistische ouders.
Als ik naar mijn eigen manier van opvoeden kijk, merk ik gewoon dat het echt heel anders is.  Sinds Danique en ik destijds Utrecht hebben verlaten ben ik nooit bang geweest dat ik ook zo zou worden. In tegendeel. Door de opvoeding die ik nooit heb gehad weet ik wel hoe het niet moet, dus dan doe je het uiteindelijk alleen maar beter.
     Opgroeien met narcistische ouders is net als een drank-, drugsverslaving, het maakt meer kapot dan je lief is. Wel merk ik aan mijzelf dat ik vaak opzoek ben naar bevestiging dat ik geliefd ben, dat ik er ook wel mag zijn.  Dat ik mag zijn zoals ik mijzelf voel.

Persoonlijk advies:
Als je zelf in zo’n situatie zit is het echt het beste om zo snel mogelijk weg te gaan.  Wees niet bang, ook dan zullen ze er alles aan doen om je te kleineren, je zwak te laten voelen en je een schuldgevoel aan te praten. Dit is allemaal niet waar! Je bent niet zwak.. Je bent juist super sterk als je jarenlang in zo’n situatie hebt gezeten daar afstand van te nemen.  Perfectie, in ons leven, bestaat niet! Wij zijn namelijk geen computers, anders waren wij wel geboren met een moederbord in plaats van een moederkoek. Je mag fouten maken.  Je mag jezelf zijn.   Je mag trots zijn op jezelf.  Je bent perfect zoals je bent!!!

Een gedachte over “Als ze enkel alleen maar van zichzelf houden…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s