Brief aan “hem” | Brief aan dader

mrs

De laatste keer dat ik naar een psycholoog geweest ben, kreeg ik de tip mee om een brief te schrijven aan “hem”. Vond dit eigenlijk meteen al een goed idee, maar desondanks bleef ik het maar uitstellen.  Toch heb ik de afgelopen dagen de moed bij elkaar gekregen om het te doen.   Dit is mijn brief aan de monsterlijke “hem”.

Monsterlijke “hem”,

Ergens hoop ik dat jij dit ook zult gaan lezen, dat je wat rond zit te kijken op het internet, je ergens dit artikel ziet staan en je je meteen door het onderwerp alleen al aangesproken voelt.  Dat je dit met je trillende handen in je haar zult gaan lezen.
Allereerst; Voor alles wat ik hier schrijf, hoef jij geen excuus van te verwachten. Jij hebt immers ook nooit je excuus aangeboden. Niet na alle dingen die je deed, niet na alle dreigementen die je uitte, niet na het keer op keer kapot maken van mijn hart. En zelfs niet na de uitspraak in de rechtbank, ik heb het vonnis gelezen; je bent nog triester dan ik dacht.  Niet dat het iets zou uitmaken, menselijk ben je niet meer. Je menselijkheid ben je al verloren toen je je lusten niet meer kon bedwingen en je mij gebruikte als speeltje.

Je bent een klein onbelangrijk walgelijk mannetje, je doet er niet meer toe. Je bent het niet waard om bij je naam genoemd te worden, je hebt geen naam… je bent een niemand, waardeloos; behalve de nachtmerrie van ieder jong kind.   Voordat ik begon met schrijven had ik bedacht om niet onaardig te zijn,  maar elk aardig woord, waarmee ik de onaardige woorden zou kunnen veranderen, past niet bij je. Je bent niet aardig.   Je bent vreselijk.  Je bent bezeten.

Hoe zit het met jouw gedachten? Herinner jij je nog in details wat jij allemaal gedaan hebt? Of was het de drank die jouw gedachtes inmiddels hebben weggevaagd? Ik hoop dat ook jij er nog iedere dag aan denkt. Dat jouw daden je vastzetten in je dagelijkse bezigheid.  Dat je in paniek raakt. Dat je je ogen uit je koeienhoofd schaamt. Je diepbedroefd  naar je vieze bevuilde handen  kijkt. Je naar je vieze, veel te oudere, ranzige geslacht kijkt. Je vervolgens je vies bevuilde handen voor je koeienhoofd houd en je in een fractie van een seconde je eigen alcohol adem ruikt.  Denk aan de handelingen die je keer op keer deed.. Keer op keer.. Keer op keer.. Dat je mij uitkleedde.. Dat je mij met 1 hand steeds vasthield, zodat jij jezelf van je kleding kon ontdoen. Het geluid van een opengaande gulp, zo vreselijk. Hoe je daarna naast mij kwam liggen. Je bekeek mij… Je vond mijn tienerlichaam zo mooi.. Het wond jou op om een kind zo kwetsbaar te zien..     En je wachtte tot de volgende keer.. Soms een uur later… Soms anderhalf uur later..     Keer op keer.. steeds weer opnieuw.. Zo stilzwijgend.. Zo bespeeld.. Zo vernederd.. Zo lusteloos..  Zo eenzaam en alleen… Zo hulpeloos..   Zo op de ziel getrapt… zo walgend.. Zo dreigend.. Zo oneerlijk..  Zo gevangen…  Keer op keer.
Zo gemeen en nietswaardig dat je was en je nog steeds bent.        Volgens jou “hoorde het allemaal zo”, als een veel ouder iemand heb je eenmaal seks met iemand die velen jaren jonger is.  Volgens jou “hoorde het allemaal zo”, als de ander zei het niet te willen en daar jankend ligt.. Het gewoon er door te rammen..  Tot bloedens toe.

Is je moeder trots op je?  Ik zag op jouw Facebook dat zij heel trots is op haar monster. Ze staat altijd achter jou, haar monster.  Ze zal altijd van jou houden, haar monster. Ze kiest altijd voor jou, haar monster.    Je mag blij zijn dat je mijn zoon niet bent..
De horror films die je altijd opzette waar hele enge monsters in voorkwamen. Zodat het tegenstribbelen  niet op zou vallen. Jij en ik wisten maar al te goed dat niet in de film, maar jij het grootste monster was.  Je bent nog velen malen erger dan het monster dat volgens vele kinderen onder het bed ligt..

Weetje nog, die ene dag.. Nadat ik 15 werd… Eerst vernederde je mij tot op het bot door een walgelijke opmerking, nu ik daarover nadenk maak het mij nog aan het walgen.  Vervolgens vroeg je iets.. Iets waardoor mijn eetlust momenteel nog steeds verdwijnt.  Ik durf het niet eens te typen naar je. Je vertelde dat je vond dat ik wat dikker werd en dat het jou geweldig leek om een kind te krijgen. We weten beide hoe dat is afgelopen, maar – gelukkig – dacht moedernatuur hier anders over.  En is het bepekt gebleven tot alleen het verneuken van mijn leven. 

Tussen het moment van de aangifte naar jou toe.. En de daadwerkelijke uitspraak.. heeft 4 jaar gezeten. Die 4 jaar waren verschrikkelijk…  Je wist dat ik aangifte had gedaan.. Ik wist waar je toe in staat was.  In die 4 jaar ben ik je zo vaak tegen gekomen. Waarom stond je een paar keer bij mijn school? Wat wou je doen? Waarom moest je in mijn gezicht hard hijgen? Waarom moest op mij af komen rennen?  Waarom moest jouw moeder mij bedreigen?   Waarom? Waarom? Waarom?……

Iedereen die ik tegenkwam leek op jou.. Slapen was lastig, wanneer ik mijn ogen sloot zag ik je. Jarenlang heb ik mezelf onzeker gevoeld wanneer mensen mij op straat aankeken.. Zouden ze jou kennen? Zullen ze weten hoe ik er ontbloot uitzie?.. Het waren random mensen..   In die tijd dwong ik mijzelf niet meer te huilen met tranen.. mijn tranen leken op je.  Dankzij jou heb ik geleerd te huilen zonder tranen..     De muziek die ik luisterde, klonk naar jou.. Het eten dat ik at, smaakte naar jou..

Na de uitspraak kon ik eindelijk afscheid nemen van jou.  Ik ging naar de buitenplekken waar wij elkaar ook zagen, op de momenten dat het bij jou thuis niet mogelijk was. Op 1 plek lagen destijds nog drankflessen  van je.
Ik zal je nooit vergeven. Geen haar op mijn hoofd die er over nadenkt!  Wat jij destijds allemaal gedaan hebt, is zwak.. Heeeeeel zwak.. Je hebt een tienerleven verpest. In tegenstelling tot jou ben ik wel volwassen geworden… Veel sterker.. En dankzij mijn gezin en kinderen ben ik onverwoestbaar.

Ik was een slachtoffer van jou… Nu zover gegroeid, ben ik een overlever.
Ik wil dat je jezelf iedere dag in de spiegel gaat bekijken, je mijn gezicht ziet van de momenten dat ik daar lag.. Betraand.. bedroeft.. en met angst.. Doe dat.. En vraag jezelf dan af of je nog kunt leven met jezelf.

Onthoud mijn naam.. lees dit iedere dag.. Voor de rest van je leven..        De afgelopen jaren ben je min of meer toch in mijn leven geweest..  Je was als een jeukende worm onder mijn huid, je woonde in mij..     Je bent een vies onderkruipsel…    Een insectenplaag..  Als ik denk je verslagen te hebben, sta je weer op en kom je weer met een heel leger terug.

Hoe kon je? Keer op keer..

Alles wat jij bij mij deed, heb je bij deze, vooralsnog nog niet onaardig genoeg, terug gekregen ;).
Voor mij besta je niet meer, in mijn gedachten ben je al dood; heb je jezelf kapot gedronken.  Terwijl ik, nu zoveel jaren later, helemaal opnieuw opbloei tot een jonge volwassen vrouw die alles heeft wat haar hartje begeert.  Ik ben gelukkig, jij zal dat nooit meer kunnen worden.

Je merkt het later wel 😉

Gr. Angelique Drossaerts

Brief

19 gedachtes over “Brief aan “hem” | Brief aan dader

  1. Lonneke zegt:

    Wat heftig om te lezen! Ik hoop dat het je ook helpt, want dat is het belangrijkste.
    Ik schrik nogal van de straf die je hier boven noemt. Wat weinig!
    Ik wens je heel veel sterkte, want dit lijkt me vreselijk moeilijk te verwerken.

    Like

  2. kim zegt:

    Je zou de brief eigenlijk naar zijn ouders moeten sturen. Elke dag opnieuw. Om hem te herinneren aan wat voor monster hij is.
    Ik leef met je mee, draag op een andere manier, een zelfde soort herinnering.
    Mijn respect heb je

    Like

    • Jonge mama's blog zegt:

      Dankjewel voor je berichtje! Helaas staan ze helemaal achter hem. En is tot hen doordringen heel lastig. Vreselijk dat jij ook zo’n soort herinnering hebt 😥. Als je eens erover wilt praten mag je altijd een berichtje sturen. Samen staan we sterk😘

      Like

      • kimsplekje zegt:

        Vreselijk dat je als ouders achter zoiets kan staan. Wat voor soort contactgestoord monster ben je dan.
        Mijn bart bloed met je mee

        Like

      • Jonge mama's blog zegt:

        Kan mij, als ouder, voorstellen dat je onvoorwaardelijk achter je kind staat.. Maar ook daarin zijn grenzen toch? Als ouder kun je toch nooit accepteren dat je, veel te volwassen, zoon aan een ander kind zit? En dingen doet die het kind niet hoort te zien op jonge leeftijd?
        Ze merken het later wel :), ook degene die jou vervelende herinneringen heeft aangedaan.

        Like

      • kimsplekje zegt:

        ik als moeder snap niet dat daar als ouder achter kan staan. Ik zou mijn handen op dat moment van mijn kind trekken. Ik zal je nog wel mailen ivm mijn eigen verhaal. Ik zal je blijven volgen

        Like

  3. Mèlanie zegt:

    Heftig zeg, en wat super knap en toch ook soort van mooi verwoord… Geen straf is te hoog voor zoiets, levenslang vast en het zaakje vanonder er afsnijden.

    Like

  4. lifebymamalinda zegt:

    Heftig, maar goed dat je het zo opgeschreven hebt.
    Vergeven/vergeten kun je zoiets nooit, maar het krijgt ooit een plekje, zeker met de goede mensen om je heen.
    Maar wat is dat voor een lage straf!? Belachelijk!

    Like

    • Jonge mama's blog zegt:

      dankjewel voor je lieve berichtje. Vergeven en vergeten is zo lastig. Door te denken dat je zoiets vergeet, onderdruk je het alleen maar.
      Iemand die een ander van zijn/haar tas beroofd krijgt een veel hogere straf. Hij mag blij zijn dat hij hier in Nederland woont.

      Like

    • Jonge mama's blog zegt:

      Dankjewel voor je lieve berichtje.
      180 uur werkstraf (wanneer hij dit niet zou doen: 90 dagen hechtenis).
      3 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar.
      * Dit heeft hij uiteindelijk niet hoeven doen, omdat hij zich kort daarvoor schuldig heeft gemaakt aan een strafbaar feit (mishandeling).
      Schadevergoeding (bij niet betalen 20 dagen hechtenis, moet daarna alsnog betalen).

      Kortom: Veel te weinig.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s