Brief aan hem | Brief aan dader deel 2

Brief aan HEM 2

 

In mijn eerste brief aan hem schreef ik in de eerste alinea dat ik uit het diepst van mijn hart hoopt dat “hij” deze brief ook onder zijn neus geschoven zou krijgen. Had het niet meteen verwacht, maar toch heeft hij dit gelezen. En mij persoonlijk gevraagd heeft om – deel 1 – te verwijderen.      Na het schrijven van deel 1, had ik het gevoel niet uitgeschreven te zijn aangezien ik in deel 1 nog best wel erg lief was.

Monsterlijke “hem”,

Het is 1 augustus 2016 dat ik mijn laptop aanzet en ik van Facebook een melding krijg dat ik 1 nieuw berichtverzoek heb.  Krijg weleens vaker een berichtverzoek dat is het probleem niet, maar dat een niemands monster als jij mijn berichten inbox zou bevuilen had ik nooit verwacht. Dat bericht stuurde je 31 juli om 23:29 uur. Wat moet ik hiervan denken? Dat je nog iedere avond – waarschijnlijk voor het slapen gaan – aan mij denkt?

Smekend vraag je mij of ik alsjeblieft het een en ander wil verwijderen van mijn blog.     Wees jij eens even eerlijk…  Ik heb jou ook smekend gevraagd om te stoppen. Deed jij dat toen?   Juist, dat deed je niet.   Je ging verder alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Voor jou was het nooit een probleem om niet te luisteren.    En nu verwacht je dat ik en anderen wel naar jou luisteren? Luisteren en mijn leven laten bepalen door jou, ranzig monster, is verledentijd.  Dat jij mij kon intimideren is verledentijd. Dat jij kon dreigen is verledentijd.
Is het te confronterend? Doet het pijn om het allemaal terug te lezen? Voel je je depressief worden? Mooi. Dat is precies hoe ik mijzelf jaren heb gevoeld.

Geen moment in de afgelopen jaren dat jij gedacht hebt wat je de ander hebt aangedaan. Nooit heb jij stil gestaan met waarom ik jou overal in terug zag. Zag je terug in al mijn dagelijkse bezigheden. Ik zag je in mijn toekomst. Misschien het ergste; ik zag je in mijzelf. Je hebt mij nooit alleen zien zitten  op mijn kamer, zittend in mijn eigen leegte, zittend in mijn eigen eenzaamheid, zittend in mijn eigen lichaam. Walgend over mijzelf..  Niemand die er was.  Heb mijzelf nooit zo verdwaald gevoeld.  Zo vergeten wordend.. Bespeeld en vernederd.. Zo ranzig..  Leeg.. Uitgeput..  Bedroefd.. Afstandelijk..  Verkracht…     Smachtend opzoek naar een toekomst, het moment waarop dit zou stoppen!
En ja, mijn tranen stroomden.. En ja, ik voelde mijzelf klote.. En ja.. Ik had inderdaad jaren nodig om op adem te komen..  En nu is de tijd aangebroken om mijn zwijgplicht te doorbreken.
Jaren lang heb ik gestreden voor een plek in dit leven, maar ik vond de kracht om mezelf terug te vinden door alle gebeurtenissen te relativeren. Ik ben in evenwicht.   Alles wat ik hieraan heb overgehouden geeft mij de kracht om hierover te schrijven.   Mij zal jij niet meer raken.. Mij zal jij niet meer kunnen breken…    Ik sta boven je.     Ik vond een toekomst. Het verlangen naar mijn toekomst was het waard.     

Je vind jezelf een heel goed persoon en je doet geen vlieg kwaad.  Je kent zelfs je eigen niet.   Je handelt niet naar je woorden die jou zouden moeten beschrijven. Je bent veroordeeld.  Wat betekend dat je niet een braaf monstertje bent!  Hoe eng is het dat je dit zelf niet inziet, dat het voor jou normaal is om een tienermeisje te dwingen tot dit soort vreselijke dingen.   

Jij hebt verschillende wonden achter gelaten bij mij. Met de juiste handelingen en met de liefde dat ik waard ben helen deze, oneindig lijkende, wonden wel.  Op een gegeven moment ben ik verder gegaan met mijn leven. KIJK wat ik bereikt heb, KIJK hoever ik gekomen ben, KIJK hoeveel ik nu heb om van te houden.. KIJK DAN!  Ondanks dat de wonden te diep aan de littekens gevergd waren.
En kijk dan eens naar jezelf in de spiegel, zie mij,  en zie op welk moment van het leven jij bent blijven hangen.    En vraag jezelf dan af wie er nu verder moet gaan.  Begrijp je wat ik zeg?    Het klinkt hard, maar het zal mij niets verbazen dat je niet weet wat ik hier schrijf. Kom op… Je staat heel je leven ramen te zemen, richting de 40 jaar en nog steeds thuiswonend, omdat je verder geen fuck bereikt hebt.   En dat je alleen denkt stappen vooruit te zetten door te schelden met kanker.. Dat maakt echt een hele grote jongen van je.  Hoezo is dat?

Dat je mijn broer hebt aangevallen destijds was erg laag bij de grond.. Heel laag.. En heel erg zwak.. Maar de reden wat je hiervoor had, zet mijn haren recht overeind.
Je bedreigt hem.. Je grijpt hem bij zijn keel.. vervolgens toen zij naar het politie bureau gingen om aangifte te doen, heb je hem nog even geduwd tegen mijn moeder aan en is sindsdien haar enkel verkloot?     Waarom? Omdat ik je 1x bij je ware naam genoemd heb?  Omdat ik jou pedofiel genoemd hebt?  Jij vind het niet normaal dat ik dat gezegd hebt?  Ik citeer jou even: “had je me ook niet op straat uit moeten schelden” .
Anderzijds vind je het wel heel normaal om dat pikkie wat je hebt in een meisje te rammen?!
Kut he, zo’n psychose.. Waarin jij de enige bent die jouw daden normaal vind? En dat jij de enige bent die het niet normaal vind dat ik jou op straat pedofiel hebt genoemd. Dat is wat je bent.. Dat is wie je bent.. En dat zijn de feiten.  
Wij hadden een hele bijzondere connectie toch volgens jou? Het was toch normaal wat jij deed?  Zelfs in de uitspraak zei je meermalen dat je het “normaal” vond. Je vertelde zelfs met trots wat je gedaan hebt.   De rechter prikte hier snel door heen, net als dat jij je machtsspelletje met mij wou spelen door iets kostbaars door te prikken, en de rechter veroordeelde jou.   Je bent veroordeeld!    Je kan doen alsof je alles allang vergeten bent, door stoer over te komen.. Uiteindelijk zal je erachter komen dat je ten alle tijden aan mij herinnerd zal worden.. Als je opzoek gaat naar een baan: mag je iedere keer uitleggen waarom jij niet met je poten van een minderjarige kon afblijven ;).    Karma!

Dus om op je smeekbede terug te komen, het antwoord is NEE.  Ik haal het er niet af. 
Lees dit iedere dag, de rest van je leven. Keer op keer, vergeet geen enkele dag.   

karma_has_no_menu_you_get_served_2013-10-08_11-37-27

 

5 gedachtes over “Brief aan hem | Brief aan dader deel 2

  1. eigenwijsje2014 zegt:

    Oh wauw zeg. Net even beide brieven gelezen en ten eerste respect dat je dit deelt en ook dat je het zo allemaal kunt opschrijven. En wat mooi dat je nu zo sterk bent en zoveel bereikt hebt!

    Liked by 1 persoon

  2. Engelina zegt:

    Ik heb deel 1 net ook gelezen en ik ben trots op je dat je zo ver bent gekomen en dat je hem niet zijn zin geeft door het bericht te verwijderen. Je bent een sterke vrouw !
    geen enkel persoon zou dit mee moeten maken.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s