Angelique rijmt: Luna (1)


Een lange tijd geleden gaf ik een kijkje in wat ik, in mijn puberjaren, allemaal schreef.   Het leek mij leuk om weer eens iets hiervan te plaatsen.  Het gaat over een korte ontmoeting, verduistering, tussen de zon en de maan (Luna).


We kennen elkaar nog niet, wanneer zal je naar me drijven.
Ik wil je graag zien, mijn Maan, laat mij naar je kijken.
Waar ben je? Vertel mij hoe jou te bereiken.
Het maakt niet uit waar je bent, ben bereid mijlen te reizen.
We gaan mee met de wind, we komen steeds dichterbij.
We draaien om elkaar heen, waarom zijn we zo eigenwijs.
Kom voor me zweven, je gedaante is niet te beschrijven.
Fenomenaal, ik schijn ’s ochtends en jij maakt iedere nacht prachtig.
Niemand kijkt naar je, zoals ik vol bewondering naar je kijken kan.
Ik heb zicht op iedereen, maar jij laat mij zien wat ik nooit in mijn eentje zag.
Wonderbaarlijke kracht, onze aantrekking laat de aarde verduisteren.
Zo zou het altijd moeten zijn, is wat wij stilletjes fluisteren.
Je laat de verbeelding spreken, je bent prachtig hoe je voor mij zweeft.
Op open velden zijn wij het mooist, zo zijn wij nog nooit samen geweest.
Laten we dansen in de lucht, zonder jou kan ik zijn zonder masker.
Mijn intense warmte zal helpen met het dicht schroeien van je kraters.
Kijk neer op de aarde, hoor de illusies, de dromen van ons publiek.
Hoor de klanken van onze sterrenburen, het maakt de verduistering karakteristiek.
Op Aarde slaan de bloeiende bloemen langzaam dicht, het lijkt net nacht.
Ik voel de kracht verzwakken, je tijd is op, je vertrekt zachtjes.
De nachtdieren worden wakker ze verstoren het adembenemende moment.
We weten allebei zodra het licht word, jij er niet meer bent.
Je tijd is op, het is tijd om te gaan, we draaien om onze as.
Vaarwel, denk niet aan hoe het moeten zijn, herinner je hoe het was.
Dag en nacht hebben geen betekenis meer sinds ik je niet meer vinden kan.
Ik kan niet meer schijnen overdag en jij kan niet meer zo mooi zijn in de nacht.
Ik fok mezelf op, warm teveel op, ik word wisselvallig, mijn kern is wat voor jou klopt.
Na jouw verschijning is het met regenen nergens meer gestopt.
Je bent voorbij gedreven, je vertrok, het is koud zonder je.
Alleen, leeg en kleurloos zonder je, jij, Luna, bent de mooiste Maan voor me.
Zolang ik mijn licht niet kan weerkaatsen op je, zal je nooit meer branden.
Je bent een eenzame planeet, waar je verder niemand kent, met enig verlangen.
Ik leef en zie alleen je schaduw, elke dag hetzelfde, samen was het beter.
Ik treed uit mijn comfort zone, niemand ziet mijn beschadigingen, niemand ziet de leegte.
Mijn gedaante vestig ik op aarde, ik hoop als mens verder te leven.
Ik zie jou, ik zie mij, alle hemellichamen zodra ik kijk naar de wonderen van de hemel.

~ sun

*2009

Ben je voor het eerst op mijn blog? Bekijk dan eens mijn meest gelezen artikels van 2017.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s