Week tegen het Pesten.


Deze week is het de week tegen het pesten. Een week waarin wij stil staan bij dit onderwerp, van mij mag het iedere week wel extra stil gestaan worden tegen het pesten. Het thema dit jaar is “laat je zien”, eigenlijk gericht aan leraren en hun functie als het gaat om het vertrouwen naar de leerling toe. Een leerling moet immers naar de leraar toe kunnen wanneer hij/zij pestgedrag opmerkt. Het goede nieuws is dat er op het voortgezet onderwijs minder gepest wordt, terwijl het op de basisschool helaas niet verminderd is.


Drie jaar geleden plaatste ik op mijn blog een brief aan de personen die mij in het verleden gepest hebben, ik ontving super lieve en dankbare berichten, van degene die mij gepest hebben en tieners die vandaag de dag nog gepest worden.

Laten we zeggen dat het gepest worden voor mij zo’n 10-11 jaar geleden heeft plaatsgevonden, precies in de periode van een andere heftige tijd. In de afgelopen tien jaar is er bijzonder veel veranderd in mijn leven, sommige dingen verdrongen, anderen simpelweg vergeten (heb ruimte moeten maken voor vier zwangerschaps- en bevallingsdetails haha 🙂 ), maar datgeen wat de kinderen een jubileum tegen mij zeiden, zit in mijn gedachten alsof het gister verteld is.
Pesten is voor de Pester een spelletje, vaak uit eigen onzekerheid, om zo zelf niet onder de radar te komen en gepest te worden. Enkel vergeten veel Pesters het toekomstbeeld, wat zij zien als een ‘spelletje’, wordt voor de ander (de gepeste) een deel van zijn/haar leven.

En soms wanneer ik anderen, niet gepeste en/of pestende, kinderen hoor over wat ze allemaal doen op school, denk ik “hey, dat was bij mij ook zo, maar toch anders”.

In het begin probeer je nog optimistisch te zijn en voor alles een positieve reden te zoeken over het waarom bepaalde dingen gebeuren. Maar aan het eind van de dag, wanneer je thuis op de bank zit, besef je dat je eigenlijk niet zo optimistisch bent als je van te voren dacht.

Als er kauwgom in je haren gedaan wordt, praat je je eigen aan dat je je haren toch wel wou knippen, alleen doe je het eerder dan je voor ogen had.
Je weet dat ze kauwgom in je haar plakken omdat je dan weer gefrustreerd raakt.
Als er propjes papier naar je gegooid worden, hoop je eigenlijk dat het excuus of desnoods spiekbriefjes voor een toets zijn.
Je weet dat het geen excuus/spiekbriefjes zijn, maar het of briefjes zijn met scheldwoorden of om te laten blijken dat de Pesters je niet vergeten zijn.
Als er leerlingen na schooltijd op je wachten, je naam roepen en vragen of je er even bij wilt komen staan, ga je ervan uit dat ze je misschien wel aardig vinden.
Je weet dat ze na schooltijd op je wachten omdat ze je eigenlijk alleen aardig vinden als je een eind aan je leven maakt, dit kenbaar maken, je intimideren, bang maken en je onderuit willen halen.
Als je met gym als laatst gekozen wordt, denk je dat het statistisch gekozen is en omdat ze je langer de tijd gunnen om op de bank te wachten tot je naam geroepen wordt.
Terwijl je weet dat niemand je eigenlijk in zijn/haar groepje wilt.
Als je wordt gevraagd om mee te doen met voetbal en je dan beter keeper kan zijn, zie je het ook positief in, omdat je dan wél een doel in je leven hebt.
Je weet dat ze je niet vragen omdat je zo’n goede keeper bent, maar dat je prachtige gezicht prima ballen kan tegenhouden.
Zelfs zodra je voor hele duidelijke scheldwoorden wordt uitgescholden, blijf je nog positief door te denken dat ze je woordenschat willen verbreden.
De scheldwoorden zijn ook bewust aan jou gericht, omdat als ze je niet fysiek kunnen pakken, ze je dan maar met woorden raken en dat komt net zo hard aan als een bal.
Voor het feit dat leraren niets doen, bedenk je je eigen ook dat hun plek achter het bureau is en ze daar niet achter vandaan komen.
Wanneer je dat jezelf aanpraat weet je heus wel dat het niet de gang van zaken is.

Dit is nog maar een kleine greep in mijn pestervaring.  En nog steeds merk ik op bepaalde punten dat het gepest worden het leven een beetje bepaald heeft.

Leraren,
Alsjeblieft, laat je zien.
Laat zien waar de leerlingen heen kunnen met hun verhaal, laat ze zien dat er iemand is met een luisterend oor, want dat biedt zoveel hulp. Wanneer iemand naar je toekomt tijdens de pauze, laat je koffiepauze voor wat het is en ga in gesprek met je leerling! Hij/zij zal zich minder alleen, serieus genomen, voelen.

Ondanks dat pesten geen spelletje is, lijkt het wel zo, want er is altijd een verliezer. Wees verstandig en begin hier niet aan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s