Aangespoelde brief

collage (20)

Ik moest er kort geleden ineens aan denken, mijn ‘aangespoelde brief’, hoe zou het daarmee zijn en is het iets wat iemands leven op zijn (of haar) kop gezet heeft. Van een aangespoelde brief krijg je nooit antwoorden, je kunt niets meer dan fantaseren en afvragen waar het de oever bereikt heeft.

Als vijftienjarig meisje, zat werkelijk alles tegen en met iemand erover praten kon op dat moment niet. Mij werd wijsgemaakt dat hulpverleners of psychologen alleen nog meer problemen zouden veroorzaken, mij zelfs uit huis zouden plaatsen (en eerlijk, dat zou het beste zijn wat mij kon overkomen), de mensen om mij heen hadden nauwelijks tijd om met mij in gesprek te gaan, want ze hadden een huishouden en het maakte hen niet uit dat hun kind op het randje stond.

Dus ik schreef een hele lange brief, vol met spelfouten weliswaar, want ik had moeite met bezittelijke voornaamwoorden. Ik kon van niets mijn bezit maken en alles waar ik wel bezittelijk over was, verloor ik, standaard. Op zo’n moment maak je het liefst constant bewust fouten tijdens het schrijven en aan het eind van de brief gaat het niet om de gemaakte spelfouten, maar om de inhoudt.

In die brief beschreef ik precies wat er fout ging, waarmee en waartegen mijn gedachtes aan het vechten waren. Heel veel zat mij dwars, ging niet zoals ik het wilde, ging verder dan ik wilde, nam extreme vormen aan en voor iemand die merendeel op de straten te vinden was, liet ik doorschemeren dat ik erg huiselijk ingesteld was, ik had ergens nog wel hoop, tenminste, wilde niet alleen zwakte, verdriet en angst tonen, maar ook doelen opstellen voor de eventuele toekomst, misschien in de hoop dat de brief niet verkeerd geïnterpreteerd werd, terwijl dat wel gaande was, ik zag op dat moment geen toekomst.
De brief was anoniem, alleen mijn voorletter, wel vond ik het eerlijk om er een e-mailadres van bij te vermelden en ik deed er een foto bij. Het schrijven naar een onbekende voelde heel erg vertrouwd. Je hebt geen idee wie het te lezen krijgt, het kan iedereen (en net zo goed niemand) zijn.
Op een aantal plekken was ik regelmatig te vinden, veelal langs het water en dat beeld bracht mij op het idee om diezelfde brief in een lege drankfles te stoppen en in het water te gooien. Hetzelfde stukje water loopt vanuit Tiel naar Amsterdam, het kan overal aanspoelen.  Zelfs is de kans aanwezig dat het onleesbaar geworden is.

Zal die fles ooit aan wal gekomen zijn of heeft iemand het toevallig uit het water gehaald en gelezen wat erin stond, zou diegene gemaild hebben naar een e-mailadres wat al jaren niet meer in gebruik is. Heb zitten Googelen en kwam nergens op uit. Toen in de tijd was internet nog niet zo populair als nu en is de kans groot dat niemand dat niemand een oproep gedaan heeft.

Daarom,

Beste vinder,
Je zal in 2009 wel geschrokken zijn, zomaar een brief in een fles, dat moet er wel heel middeleeuws hebben uitgezien. Hoop zo dat je geen slapeloze nachten gehad hebt of dat je niet wist wat je ermee aan moest. Zoals je ziet, het is goed gekomen met de bezittelijke voornaamwoorden, ik bezit wonderen, mijn wonderen. Het gaat goed, hoop dat het wederzijds is.
Op hetzelfde moment hoop ik dat de vinder geen naam, geen gezicht en geen brief gezien heeft, zodat het verder dobbert in het water, wachtend totdat de rechtmatige eigenaar het weer tegenkomt.
Groetjes, A😉.

Het versturen van een brief per water kan erg hoopgevend zijn en de pijnlijkste kantjes van iets eraf halen, omdat je het er gevoelsmatig met iemand over hebt.  Iedereen doet verwerken op een andere manier.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s